Agir(آگِر)’s Reviews > ترانه‌های کوچک غربت > Status Update

هجرانی

سینِ هفتم
،سیبِ سرخی‌ست
حسرتا
که مرا
نصیب
ازاین سفره‌ی سنت
.سروری نیست

،شرابی مردافکن در جام هواست
شگفتا
که مرا
بدین مستی
.شوری نیست

سبوی سبزه‌ پوش
در قابِ پنجره
آه
چنان دورم
.که گویی جز نقشِ بی‌ جانی نیست
و کلامی مهربان
در نخستین دیدارِ بامداد
فغان
که در پسِ پاسخ و لبخند
.دلِ خندانی نیست
بهاری دیگر آمده است
آری
اما برای آن زمستان‌ها که گذشت
نامی نیست
.نامی نیست

در لحظه

،به تو دست می‌ سایم و جهان را درمی‌ یابم
به تو می‌ اندیشم
و زمان را لمس می‌ کنم
معلق و بی‌ انتها
.عُریان
.می‌ وزم، می‌ بارم، می‌ تابم
آسمانم
،ستارگان و زمین
و گندمِ عطرآگینی که دانه می‌ بندد
رقصان
.در جانِ سبزِ خویش
.
.
.
از تو عبور می‌کنم
چنان که تُندری از شب
می‌ درخشم
.و فرو می‌ ریزم

.

مُعجزه کن مُعجزه کن
که مُعجزه
تنها
دست‌کارِ توست
اگر دادگر باشی؛
که در این گُستره
گُرگانند
مشتاقِ بردریدنِ بی‌دادگرانه‌ی آن
که دریدن نمی‌تواند

و دادگری
.معجزه‌ی نهایی‌ست
.
.
این پُرآزار
گندِ جهان نیست
تعفنِ بی‌داد است

رستاخیز

:من تمامی‌ مُردگان بودم
مُرده‌‌ی پرندگانی که می‌ خوانند
،و خاموشند
مُرده‌‌ی زیباترینِ جانوران
،بر خاک و در آب
مُرده‌‌ی آدمیان
.از بد و خوب

من آن‌جا بودم
در گذشته
بی‌سرود. ــ
با من رازی نبود
نه تبسمی
.نه حسرتی

به‌ مهر
مرا
بی‌گاه
در خواب دیدی
و با تو
.بیدار شدم

شبانه
گویی
همیشه چنین است
: ای غریوِ طلب ــ
تو در آتشِ سردِ خود می‌ سوزی
و خاکسترت
نقره‌ ی ماه است
تا تو را
در کمالِ بَدرِ تو نیز
.باور نکنند