Hugo Claus > Quotes

“I am a person who is unhappy with things as they stand. We cannot accept the world as it is. Each day we should wake up foaming at the mouth because of the injustice of things.”
― Hugo Claus

“We gaan zien. Wij gaan zien. Toch.”
― Hugo Claus

“Immanuel Kant"
"Noch wal”
― Hugo Claus, Het verdriet van België

“[...] zoals zij in de bus op weg naar Wierenbeke achter de chauffeur had gezeten met al het verdriet van Belgie in haar ogen.”
― Hugo Claus, Het verdriet van België

“Is er geen dageraad meer? Leef ik nog?
Zijn de grenzen van het heelal verzet?
De duisternis is over de aarde gestort en er is geen nacht.
Mijn ziel is koud van angst en versteend ziet zij hoe het bestaan zelf veranderd werd in een chaos, elke orde werd verstrooid.
Wij worden opgeslorpt door het vormloze donker.
Geen maan meer. De zee, de aarde, de sterren, zijn opgeslokt,
alle sterrenbeelden zijn verzonken in het onmetelijke niets,
de hagedissen hebben zich gesplitst, de zwanen zijn verdronken,
de slangen zijn gebarsten, de hemelse draak is in een ijsklomp versteend.
Is dit nu het ogenblik?
Zijn wij het, die na alle generaties op aarde, verdiend hebben te vergaan? Verdiend hebben verpletterd te worden
onder de val van de hemel?
Is dit de laatste dag van het laatste jaar van de wereld?
Wij zijn verwerkt door een bitter noodlot, wij hebben de zon verloren,
neen, wij hebben de zon verjaagd!

Ik klaag niet meer. Angst moet men een muilband aan doen,
waarom nog begerig zijn om te leven,
als de wereld sterft met ons?”
― Hugo Claus, Thyestes naar Seneca

“Scouts hadden een Franse lelie op de riem en werden overigens geregeerd door Engelsen (vanwege hun stichter Baden-Powell) die hun Engelse ceremonies opdrongen, thee drinken, onze stambroeders in Zuid-Afrika in concentratiekampen achter prikkeldraad laten verhongeren, onze geloofsbroeders in Ierland mitrailleren, fair play mijn kloten.”
― Hugo Claus, Het verdriet van België

“Eenzaamheid is een woning (Een woning sluit zich-warm
Huist een seizoen in kamers en wordt een gezicht-zacht
Is de eenzaamheid een rijpt be-
Dacht van kind tot man en lijk.)
Wees niet als een woning
Een kramp is de liefde en
(een moord) reikt naar een
Ogenblik: een beul die sterft, een splijtende kinkhoorn
Spiegels rijpen. Wees niet als een spiegel”
― Hugo Claus

“A twice-reflected sunlight is spreading over the wall opposite me: it is first picked up and reflected by the oval glass-in-lead window embedded in the wall, then reflected again by the zinc in slats of the awning next to it. It has no meaning; it's just a concatenation of circumstances, and yet it thrills me.”
― Hugo Claus

“Waarom duikt de herinnering op?
Ik huil. En zonder reden. Ik kan niet lachen.
Ik wil gelukkig zijn.
Misschien is het een te grote vreugde die mijn ogen doet tranen.”
― Hugo Claus, Thyestes naar Seneca

“Hoerenpraat natuurlijk, maar toch lief.”
― Hugo Claus, Onvoltooid verleden

“Niet zo lang geleden dacht hij (en Vlieghe en Dondeyne geloofden het ook) dat moeders pijn in hun buik kregen, de weeën, en dan snel naar de wc waggelden, hurkten, kakten, dat de drol meteen door buurvrouwen uit het water werd gehaald vóór hij kon smelten, en op het zeil van de keukentafel werd gelegd, waar hij door teder tegen elkaar koutende ouders tot een kind werd geboetseerd, waarop, door intens gebed opgeroepen, vanuit het raam of de schoorsteen een wind begon te waaien die neerstreek over de bruine klei, de adem van God die leven blies in de stront die kleuren kreeg en als van rubber begon te plooien en zich uit te rekken, en dan brulde naar zijn Mama om de eerste papfles.”
― Hugo Claus, Het verdriet van België

“Schrijven, dus het zien ontstaan van iets, dat is een avontuur, dus iets dat ik heel prettig vind. Maar het actuele doen, ik vind het verbazend dat ik het zo vervelend vind. Het schrijven zelf. Ik heb geen plezier, zoals ik me voorstel dat Mérimée had toen hij schreef; het zou mijn vurigste wens zijn om het ooit ook een keer zo te kunnen doen.”
― Hugo Claus

“I am a great admirer of Leopold II, although I think that he should be destroyed in the memory of mankind and reduced to the state in which I presented him in my play, namely a dirty goblin who as soon as he does something of any interest must be raised in order to become a fully-fledged human being.”
― Hugo Claus

“Si tout amour prendroye racine
J’en planteroye dans mon Jardin

("Indien elke liefde wortel schieten zou,
dan zou ik ze planten in mijn tuin")”
― Hugo Claus, De Metsiers

“Leopold II has always been a bit of an obsession for me. In 1955 I was appointed to the order named after him, I didn't quite know what to do with it, I defiantly walked around with the ribbon in the hope that some colonel would say: "Vlerk, what are you doing with that?" It never happened unfortunately. I've read 42 books about him, documented thoroughly about the interest rate in 1882, and you can't help but feel admiration for that man. He has been the last great king, a kind of dinosaur. When he said or wrote 'we', you don't know whether he's talking about himself, his family, his country or his dynasty.”
― Hugo Claus

“De radeloze man bezocht een aantal boekhandels en bladerde in tientallen albums van Suske en Wiske maar vond geen spoor van gelijkenis met de verfrommelde, vlekkerige brochure die hij opgerold in Celia's jaszak had gevonden en waarin Suske met een volwassen lid Wiske sodomiseerde terwijl ze beiden op een schommel zwierden en Tante Sidonie zich bezighield met een Coca-Colafles.”
― Hugo Claus, De geruchten

“Ik heb niets meer te vragen aan de goden, mijn wensen zijn vervuld,
het is goed. Meer dan goed. Het is genoeg.”
― Hugo Claus, Thyestes naar Seneca

“Literatuur wordt door zieken gemaakt. Wie gezond is, schrijft geen boeken.”
― Hugo Claus

“Rome, Open Stad
Bert Schierbeek, de schrijver van die twee wonderlijke boeken: 'Het boek Ik' en 'De andere namen', belt mij op. Hij is al drie dagen in de stad (Rome) en hij heeft nog niet één monument gezien. Goed, die gaan wij samen bekijken. Hij heeft er meer interesse voor dan ik natuurlijk, want hij maakt een reisgids voor Italië. Daarvoor wordt hij gratis rondgetoerd door het Toeristencentrum in bus, trein en schip. Dit maakt mij nijdig natuurlijk. Maar langzamerhand kom ik er wel overheen. Daarbij komt dat ik hier al drie jaar woon en nog niet één keer in de St Pieterskerk ben geweest.
Hij wacht op mij, bij de Piazza Venezia, met de Guide Bleu, waarvan hij het (de toerist verradende kaft) in een schijnheilige krant gewikkeld heeft, in de hand. Hij leest hardop voor, terwijl wij wandelen. Zo betitelt hij een enorme, wit-suikeren verjaardagstaart met wonderlijke frontbogen, krullen en gelikte, gekronkelde stalactieten, naakte, stenen strijders, gezonde en gezwollen worstelaars met hun dames: het Palazzo Emmanuele. 'Wat zou daar binnen te zien zijn?' - 'Oude munten, oude wapens?' - 'Lijken?' De Guide Bleu vermeldt niets en wanneer wij naderbij komen, blijkt er inderdaad niets, helemaal niets te schuilen achter de facade. Boerenbedrog. De Duce waardig.”
― Hugo Claus, Natuurgetrouwer