Κωστής Παπαγιώργης > Quotes

“Ὁ χρόνος, ὅπως ξέρουμε, δέν εἶναι ὁ ἴδιος σέ ὅλες της ἡλικίες. Ὡς τά δεκαπέντε, ὁ ἡμεροδείχτης δέν δείχνει διάθεση νά γίνει φυλλοβόλος. Τά ρολόγια γυρνοῦν ἀπελπιστικά ἀργά καί μία μέρα εἶναι ἐποχή πού σέ ἀλλάζει. Τά ἴδια ρολόγια δέν μετροῦν τόν χρόνο ὡς τά τριάντα; Κι’ ὅμως, αὐτός ὁ δεύτερος χρόνος, ὁ καλύτερος τῆς ζωῆς, εἶναι γεμάτος καυτές ἀνάσες στό αὐτί τοῦ νέου, δέν γνωρίζει οἰκονομία καί ὅρια. Τό μέλλον δέν εἶναι τέρμα, ἀλλά ἐπαγγελία. Χρειάζεται μεγάλη ὑπομονή γιά νά βρεθεῖ κανείς στό ἁραιό νερό τῆς ἄλλης δεκαετίας, ὅπου ὁ χρόνος – σάν σπιοῦνος πού ξεμασκαρεύτηκε – ἀνακυκλώνεται, ἀλλά χωρίς πειθώ πλέον. Τό πρωί εἶναι πάντα πρωί καί τό βράδυ βράδυ, μόνο πού ἡ ζωή – πρώην καλλονή – δέν γεννάει πιά τρελά σκιρτήματα. Δέν ἔχει σημασία πόσο κρατάει τό παιχνίδι, ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ἀπαρχῆς κάποιος τρελός ἔφερνε ἐπιδεικτικά τόν δείχτη τοῦ χεριοῦ στό μηνίγγι. Στό μεταξύ, ἔστω καί ἄχρηστες, ὅλες οἱ ἐλευθερίες εἶναι δυνατές.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Ό,τι κολακεύει την ψυχή σέρνει πίσω του ψίθυρους και περίπλοκα παραμύθια.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Σύνδρομο αγοραφοβίας

“...κάθε στιγμή προσφέρεται ως δυσανάγνωστο χειρόγραφο μιας άγνωστης γλώσσας, όπου ο λαθραναγνώστης πλάνης διαβάζει συλλαβιστά κάτι από τη μοίρα του. Κι όσο πιο μεθυσμένος, τόσο πιο διαυγής.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Περί μέθης

“[...]ο μοναχικός διατηρεί στην κάμαρή του κάτι από την αφελή αταξία του παιδικού δωματίου.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Σε έναν ανήσυχο νου το βασικό δεν είναι η πίστη στις γενικές πεποιθήσεις — που αυθωρεί γίνονται παρωπίδες —, αλλά η εμπιστοσύνη στο ένστικτό του που βλέπει τις παραμικρές διαφορές.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Δεν θυμάσαι απλώς κάτι που ήσουνα, υπάρχεις σαν ανάμνησή του.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“[...]βαθιές σκέψεις για τον θάνατο κάνουν μόνο οι υγιείς, αυτοί που δεν πληρώνουν το τίμημα της σκέψης επιτόπου.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Οι υπερευαίσθητοι άνθρωποι, αν δεν χάνονται σε παιδαριώδεις ονειροπολήσεις, καταλήγουν ρέκτες της παρατήρησης, με αποτέλεσμα να γίνεται η καρδιά τους μια απίθανη κρύπτη από ιδιότυπα συμπεράσματα.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“[...]κάθε συντροφιά μοιάζει με μαχαίρια που αλληλοτροχίζονται. Άρα οι «μαχαιριές» είναι μέσα στο πρόγραμμα.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Γιατί το βλέφαρο δεν κάνει κανένα θόρυβο, καθώς σέρνεται ισοβίως πάνω στον οφθαλμό; Ρωτήστε το ίδιο.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Υπεραστικά

“[...] κάθε πρόσωπο είναι μια παρεξήγηση που τρέφεται μονίμως από παρεξηγήσεις [...]”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“[...]η μαγκουφιά και το εκ πεποιθήσεως εργενιλίκι έχουν τροφοδοτήσει τα ερωτικά και τα καλλιτεχνικά χρονικά με σπάνια δώρα.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Η ανθρωπότητα πέφτει πάνω σου να σε ισοπεδώσει εν ονόματι των πολλών, ενώ εσύ, παιδί συμπτώσεων και περίπλοκων συγκυριών, στην κυριολεξία έκθετο της τύχης, έχεις ανάγκη να ζεις με την ανεπανάληπτη φωνή σου, τους συνειρμούς σου και τον αργαλειό του ακάματου διάβολου που μοχθεί μέσα σου.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Γενέθλια γη του καθενός, πατρίδα, είναι ο τόπος όπου τον «ξεγέλασαν» — για να ζήσει.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Το παλαιό σχήμα «καθημερινός με τα καθημερινά και αιώνιος με τα αιώνια» ισχύει πάντα. Δεν έχει σημασία αν «κάηκε» η αιωνιότητα.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Η σοφή δολιότητα του προσωρινού είναι ότι ο χρόνος αθροίζεται αθόρυβα κάτω από την μύτη μας.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Μολονότι απειράριθμοι από καταβολής ανθρωπίνου γένους, μιλιούνια σκιών που μνησικακούν απέναντι στον χρόνο, οι νεκροί βαραίνουν στις ψυχές των ζωντανών και τις πιλατεύουν ευεργετικά μόνο όταν είναι κοντινοί — από σάρκα ή από καρδιά.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Η χρόνια συναναστροφή με την επιθυμία και την απόλαυση εν τέλει αποδεικνύεται τεστ αντοχής στο δηλητήριο του χρόνου.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Γειά σου, Ασημάκη

“Κάθε γνήσιο μεθύσι καταλήγει σε πλήρη κατάπτωση, σε γκρέμισμα, σαν μικρός θάνατος. Γι' αυτό η επιστροφή στο σπίτι — δεν αρμόζει να μεθάμε σπίτι μας — αποτελεί πάντα μια μικρή περιπέτεια. Ας σεβόμαστε αυτά τα κουφάρια που κατορθώνουν να βαδίζουν. Όποιος κι αν είναι ο δρόμος μας, εκείνοι είναι πρόδρομοι.”
― Κωστής Παπαγιώργης, Περί μέθης