Torgny Lindgren > Quotes

“I lack the disposition for realism. . . . as soon as I have managed to put together a suitable number of realistic people and placed them in reasonably realistic surroundings where they can live realistic lives, they start to fiddle about, they behave as if they had never before been in contact with real life, but had only lived in a fantasy world. They commit frightful crimes, they die and are resurrected, they ascend to heaven and allow themselves to be misled into all the foolishness the language happens to lead them to, till at last, with oaths and curses, they escape from the planned novel.”
― Torgny Lindgren

“Books don't need to be published," Lars Högström said. "The main thing is that they should be written.”
― Torgny Lindgren

“Of course it's almost ludicrously difficult to talk about art. And about beauty. Beauty is a perversion--how can you retain your self-respect when you talk about it?”
― Torgny Lindgren, In Praise of Truth: The Personal Account of Theodore Marklund, Picture-Framer

“Justice is like an invisible creature that flees before us. As long as we keep chasing it, we have it. It's the constant seeking for law and justice that constitutes law and justice. . . . All confusion and disorder and disintegration is just semblance and illusion. Law and order endure in secret. Truth and justice are not a conjuring trick.”
― Torgny Lindgren, Light

“A modern person has no energy to love any other time than his own.”
― Torgny Lindgren, In Praise of Truth: The Personal Account of Theodore Marklund, Picture-Framer

“Žodžiai pakelia parpuolusį, o linkstantiems keliams suteikia stiprybės.”
― Torgny Lindgren

“Kuulin radiosta, äiti sanoi, että hän ei koskaan elänyt yhdessä miesten kanssa. Pelkästään naisten.
Niin, sanoin minä. Niin se kai oli.
Onko sillä väliä? äiti kysyi.
Ei, sanoin, se ei kuulu meille.
Mahtoiko hänellä olla siitä jotain iloa? äiti sanoi.
Toivotaan niin, sanoin.
Ihminen saa niin kauhean harvoin mitään iloa rakkaudesta, äiti sanoi.”
― Torgny Lindgren, Minnen

“Je zou je Herinneringen moeten schrijven, zei de uitgever. Dat kan ik niet, zei ik. Ik heb geen herinneringen. Wie van mijn zes uitgevers het was, kan ik me niet herinneren. Vermoedelijk waren ze het alle zes, op uiteenlopende momenten. Uitgevers zijn gebruiksartikelen. Ze hebben allemaal hetzelfde soort wensen. Iedereen heeft herinneringen, zei de uitgever, hij of zij glimlachte naar me, denkend dat ik uit interessanterigheid beweerde dat ik geen herinneringen bezat.
Ik verbeeld me niet dat ik me iets herinner, zei ik. Bijna een halve eeuw heb ik me met mijn verbeelding onderhouden. Die was bepaald veelomvattend. Het zou pijnlijk zijn die nu herinneringen te gaan noemen.”
― Torgny Lindgren

“Alla andra människor är sammansatta av två olikartade halvor, sade Bertil. Två halvor som ofta motsäger och bekämpar varandra, ja som egentligen är oförenliga. Halva ansiktet kan hata hela världen, den andra halvan vara fylld av kärlek och omtanke. Den vanliga människan saknar sammanhang och enhetlighet. Två själar strider i genomsnittsmänniskans bröst. Men min pung hänger lodrätt nedåt och bägge stenarna är lika stora.”
― Torgny Lindgren

“Att leva utan att komma i skuld, det är omöjligt, så har du Vårherre danat livet.”
― Torgny Lindgren, The Way of a Serpent

“Och jag påpekade att huvudparten av vår tids olyckor har vållats av läsning och skrivning. De kemiska formlerna. Den genetiska koden. Partiprogrammen. Krigsförklaringarna. Myndigheterna. Atombomben.”
― Torgny Lindgren

“Mitt liv har inte varit en roman, utan en novellsamling”
― Torgny Lindgren, Minnen

“- Det var alltså själva affärsidén? Frälsningen?

- Och det eviga livet. Alla människor har vissa invändningar mot döden. De ogillar den. Jag lovade västerbottningarna att de skulle få leva i evighet. Jag drevs av ett tygellöst behov att oavbrutet gå till anfall mot döden och förintelsen. I själva verket kunde jag naturligtvis inget bevisa. Men jag trodde. Ingen kunde förbli oberörd av kraften och härligheten i min tro. Och alla vill försvinna på ett storslagnare och sannare sätt än genom döden. Befolkningen häromkring var förvånansvärt lättfrälst.

- Våra yngre läsare är inte särskilt intresserade av döden.”
― Torgny Lindgren, Norrlands Akvavit

“„Iš tiesų, aš taip nebijau, kaip turėčiau bijoti. Ir ne todėl, kad esu tikinti. Ne dėl mžino gyvenimo. O todėl, kad žinau, jog viskas yra laikina, viskas praeina“.”
― Torgny Lindgren

“Nej, bevis hade han inga. Men han hade sin övertygelse. Mot en övertygelse står sig de flesta bevis slätt.”
― Torgny Lindgren

“É algo tremendo cando unha persoa non leva o nome axeitado, e debe vivir toda unha vida cun nome errado. É por unha parte ela mesma, pero pola outra está forzada a ser outra persoa distinta. (PP. 78–79)”
― Torgny Lindgren, Hummelhonung

“Angla, zei moeder. Onze koe. Die kun je meenemen.
Maar Karl Orsa was niet uit op Angla en ook niet op het geld; maar een ieder wordt verzocht, als hij door zijn eigen begeerten verlokt wordt; hij had zijn zinnen op moeder gezet.
Een hele koe, zei moeder. Als dat niet genoeg is, weet ik het niet.
Maar hij wilde niet, het leek wel of die koe hem moest worden opgedrongen.
Het hooi is in maart toch op, zei moeder. We hebben toch niet genoeg. En wat moeten we dan beginnen? je kunt haar net zo goed meenemen. In het voorjaar hebben we toch alleen maar last van haar.
Ten slotte kon hij er niet meer omheen, om die duivelse koe.
Dan gaan we maar eens kijken, zei hij. Niet om het een of ander. Maar omdat jij er zo op aandringt, Tea.
In de stal kneep hij zowaar in Angla en hij bekeek de poten en streek met zijn hand over de rug.
Hoe oud is ze? vroeg hij.
Ze wordt dit najaar tien, zei moeder.
Vel over been, zei Karl Orsa, meer niet.
En hij had gelijk, veel bijzonders was Angla niet. Een oude koe, zonder de minste levenslust.
Ge kende zelfs Angla, Heer. Het was zoals het was.
En Karl Orsa liet zijn blik langs de uiers gaan.
Wondjes aan de spenen, zei hij. Lege uiers.
Daarna wierp hij een steelse blik op moeder, zij had een volle, vaste boezem. Je kon zien dat hij dacht: die tieten.
Maar voor de slacht? probeerde moeder. Als slacht-koe?
Toen moest hij voor de tweede keer met zijn ogen en handen over Angla heen gaan, ook van slachtdieren had hij verstand.
Veel vlees zit er niet aan, zei hij. Veel meer dan een skelet is het niet. Een lege ruiter. een scharminkel.
Weer wierp hij een steelse blik op moeder en je kon zien dat hij dacht: vlees.
Moeders laatste voorstel was:
En de huid dan? Er blijft toch een koeiehuid over?
Maar zelfs daar viel niet over te praten.
Aan huiden heb je niets. Er is geen mens die huiden koopt. Vooral geen koeiehuiden. Er zijn heel wat meer koeiehuiden dan levende koeien. Wat een dwaze gedachte!
Ook op de huid van moeder wierp hij een steelse blik, ze had blote armen en een blote hals en je kon zien dat hij nu zeker wist hoe de pacht voor dit jaar betaald zou worden.”
― Torgny Lindgren, De weg van de slang ~ De schoonheid van Merab ~ Bathseba

“O máis sobranceiro da vida en soidade é que rematas coñecéndote a ti mesmo. Non hai necesidade de tratar de entender a ninguén. Podes dirixir todas as túas cavilacións cara a dentro. Neste momento, e estou ben certo diso, non hai nada no meu interior que me resulte descoñecido. (P. 81)”
― Torgny Lindgren, Hummelhonung

“Könik wilde kisten bouwen waaruit je gemakkelijk zou kunnen opstaan. Daarom maakte hij de deksels van het dunste hout en hij zette ze vast met twee houten pennen die er van onderaf zo uitgetikt konden worden, in de kinderkistjes maakte hij zelfs geen pennen, hij legde de deksels er als een kap overheen, hij wilde de kinderen niet onnodig bang maken. Het hout dat hij had gedroogd, was maar voor korte tijd toereikend, algauw moest hij noodgedwongen dennen klieven en gebruiken als ze nog zo vers waren dat het hout onder de schaaf wel deeg leek. Eerst stierven namelijk de mannen, zij hadden grotere kisten nodig, de vrouwen en kinderen hielden het langer vol. Toen de mannen stierven waren er nog nabestaanden, meest vrouwen en kinderen, maar toen later de vrouwen en kinderen begraven moesten worden, toen waren er alleen nog maar een stuk of wat buren, en verre familieleden over. Het was gewoon zo, dat hoe meer er stierven, hoe minder nabestaanden er waren.”
― Torgny Lindgren, Light

“Os seres humanos non entendían a lentitude, só entendían o que se movía á súa mesma velocidade. A montaña que se desfacía e o bosque de piñeiros que crecía e esmorecía e as pedras que asomaban dende dentro da terra, iso non o comprendían; nin sequera entendían como lles medraban as súas propias unllas. O ser humano lía os xornais para se inchar cos sucesos e co tempo. Pero a lentitude facíase moito máis resistente e forte co paso do tempo. O tempo remataba rápido, pero a lentitude non remataba case nunca. Na lentitude, case todo era contemporáneo. O tempo era coma os mosquitos e coma os cínifes. Era unha enorme vaca a rumiar. O home que se entregase ao tempo, despois non tiña un pasado, senón algo que pasara, que se desgastara e que se consumira. E sen o seu pasado, o ser humano non era máis ca un remosque. Un pasado levado con consciencia e lentitude era o único material para criar unha persoa resistente. (PP. 54–55)”
― Torgny Lindgren, Hummelhonung