Lasha Bugadze > Quotes

“მნიშვნელობა არ ჰქონდა, შენობაში იყავი თუ გარეთ, 1992, 93, 94 და 95 წლებში ყველგან ერთნაირად ყინავდა. მით უფრო, ძველ და მაღალჭერიან შენობებში. ამ დარბაზში უკვე წლებია აღარაფერი მომხდარიყო, რაც აღნიშვნის ღირსი იქნებოდა, თუ არ ჩავთვლით ფილოსოფოს შავაძის გამოხტომას, რომელიც თავისი ღამის ქოთნით გამოცხადებულა რექტორატის გაფართოებულ სხდომაზე (ეს ის ფილოსოფოსი შავაძეა, რომელმაც სქელტანიანი გამოკვლევა უძღვნა ქართველ ფილოსოფოსებს: „მთხლეობის ემანაცია – ვინ ვინაა ქართულ ფილოსოფიაში“). ფილოსოფოსს პირდაპირ ტრიბუნაზე ჩამოუდგამს ღამის ქოთანი და ხმამაღლა მიუმართავს პალტოში შეფუთული პროფესორებისთვის: „ეს მძღნერია, ბატონებო, ჩემი მძღნერი, რადგან მეტს არც არაფერს იმსახურებთ ჩემგან! აი, ესაა თქვენი წარსული და ესაა თქვენი ძველი დიდება!”
― Lasha Bugadze, პატარა ქვეყანა

“– თქვენ სასწაული ჩაიდინეთ, – ეუბნებოდა შემცბარი პატრიარქი.
ამ ორი მოხუციდან ერთი ისევ მნიშვნელოვანი იყო... და, ალბათ, როგორ უნდოდა ახლა შევარდნაძეს ამ მომღიმარი მოხუცის მოხსნა თანამდებობიდან, რომელზეც ის „1977 წლიდან მუშაობდა“. მაგრამ ახლა რაღა უნდა ექნა, მხოლოდ თავი უქნია, არც უნდოდა რამის თქმა. წარსულში ისედაც ბევრი შეცდომა დაეშვა მისი მოხსენიებისას – ზოგჯერ უსპეტაკესს ეძახდა უწმინდესის მაგივრად და ზოგჯერ რესპუბლიკის პატრიარქს. ახლა კიდევ ფეხებზე ეკიდა, რა და როგორ ეთქვა. ერთხელ, წლების წინ, სწორედ ასეთი შეც­დომების დაშვების შიშის გამო გამოძებნა გამოსავალი... ცხელოდა. ბევრი ხალხი ირეოდა. პრეზიდენტი კიბის თავში იდგა, ქვემოდან პატრიარქი ცდილობდა კიბეზე ამოსვლას, მაგრამ ხალხის სიმ­რავლის გამო ვერ ახერხებდა, ამიტომ თავადაც სიცხისგან გასავათებულმა შევარდნაძემ დაცვის წევრებს დაუქნია ხელი და საო­ცარი ბუნებრიობით, ოღონდ სიცხისგან დაუძლურებულმა დაუძახა: „მღვდელი გამოუშვით, მღვდელი!“ რა კარგად თქვა ეს მღვდელი. დასიცხულ მოხუცს მეორე მოხუცი შეეშველა. მთელი ცხოვრება ასე ერთად ადი-ჩამოდიოდნენ კიბეებზე, ახლა კი დაბერებული და განაწყენებული ცოლ-ქმარივით ისხდნენ ერთმანეთის პირისპირ...”
― Lasha Bugadze, პატარა ქვეყანა

“აკი აწ უკვე კლასიკად ქცეულ ქართულ ფილმებშიც ასე არ არის? განათლებულ, ყოვლად წესიერ, ცხვირზე სათვალედაკოსებულ, ვიოლინოთი ხელდამშვენებულ ყმაწვილს, ტრადიციულად, შეზღუდულ, მშიშარა და ოდნავ, როგორც იტყვიან, მოდებილო ადამიანად წარმოაჩენდნენ, ქუჩაში მოხეტიალე, დედისერთა, ძმაბიჭებთან ერთად მომლხენი ჯეელი კი საბოლოოდ რაიმე გმირობასაც ჩაიდენდა, თავისი სიმამაცით გაითქვამდა სახელს და უკვე ასაკში, თითით საჩვენებელ, საპატიო ქალაქელადაც იქცეოდა. აქედან დასკვნა: ვისაც სათვალე უკეთია – იდიოტია, ხოლო გმირთა გმირია ის, ვისაც ქუჩაში აუდგამს ფეხი.”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი

“დამტვრეულ და დაჟანგულ საქანელებზე სასოწარკვეთილი ბალღები ცდილობენ მოლხენას, დედები კი შიშის კანკალით ელიან თავიანთი ვაჟების მეთხუთმეტე დაბადების დღეს – თხუთმეტი წლიდან ხომ სადარბაზოსთან ჩაკუზვის, ფურთხის გუბეთა დაყენების, ცხვირთა ქექვის, შავი ქუდის ნიკაპამდე ჩამოფხატების, ხმაში ხრინწისა და მგლების ხროვასავით, ძმაკაცებთან ერთად, ეზო-ეზო სუნსულის დრო დგება…”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი

“დაიწყებოდა ახალი დღე.
ძველი იქნებოდა მხოლოდ შეკითხვა – ქართველთა მტანჯველი, შხამიანი შეკითხვა:
– ამ საღამოს, რა ვქნათ?”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი

“ნუ დამეკარგებით, გამოჩნდით, რა!” – ყველა ერთსა და იმავე სიტყვებს ამბობდა, თუმცა ვინც ამას ამბობდა, ზუსტად იცოდა, რომ მისი კლასელი არც დარეკავდა და არც გამოჩნდებოდა, ათასში ერთხელ თუ შეხვდებოდა სადმე, ან ათი წლის მერე, კვლავ წვეულებაზე.”
― Lasha Bugadze, ბოლო ზარი