Michel Fais

“Τότε, εκείνο το τετράμηνο του περπατητού πένθους, διδάχτηκε τα δύο βασικά μυστικά της συναναστροφής. Το πρώτο ήταν ότι αυτός που μιλάει έχει ξαναμιλήσει, κι αυτός που δεν μιλάει δεν έχει ξαναμιλήσει, αλλά δεν αποκλείεται κάποια στιγμή ν' αρχίσει πάλι να μιλάει, ώστε κάποτε να ξαναμιλήσει - εξάλλου υπάρχει καιρός για όλους και για κανέναν. Το δεύτερο ήταν ότι αυτός που μιλάει, που γεμίζει τον χώρο μιας συνάθροισης με λόγια, που τρέμει τη σιωπή, που τη θεωρεί ένα βήμα μετά την αγένεια κι ένα βήμα πριν από τη βλασφημία, έχει μυστικά, μυστικά που τα σκεπάζει με λόγια, όπως η γάτα τα κόπρανά της με χώμα· κι ότι εκείνος που σωπαίνει συχνά σωπαίνει λαλίστατος, αφού ξελαρυγγιάζεται να φωνάζει προς όλες τις κατευθύνσεις, σαν τον χαμένο στην έρημο, ακούστε τη σιωπή μου, είμαι σιωπηλός σαν την πέτρα.”
― Michel Fais, Απ' το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες

“Both the private and the public gaze of a writer is—luckily—worked over by the narrative gaze. For me, writing is linked to a half-erased image of tumult. Every time I write, I see my reflection therein. To be more precise, I dive into this old turmoil, like a swimmer diving into a rough sea. Sometimes I get exhausted, sink and drown. Sometimes, though, I reach a kind of shore. I take deep breaths and move on to the next book, to my next swim into the rough sea of fiction, of the self, and of the world.”
― Michel Fais