گوش کردن به موسیقی همواره لذت بخش است و جذاب، اما گوش کردن به موسیقی فیلم برای من خاصیتی جادویی دارد. موسیقی فیلم ها معمولا به گونه ای ساخته می شوند که حواس تماشاگر از فیلم به موسیقی پرت نشود. موسیقی فیلم با هدف ارائه هرچه بهتر منظور نویسنده و کارگردان ساخته می شود و در کنار تصویر فیلم به تکامل می رسد. حال اگر موسیقی یک فیلم را بدون تصویر گوش کنیم اتفاقات جذابی رخ می دهد. وقتی به یک آلبوم موسیقی فیلم گوش می کنم از جایگاه شنونده خارج می شوم و تبدیل به نقش اول یک فیلم می شوم. در این حال بستن دگمه های پیراهنم صحنه ای مهم از یک فیلم می شود. نشستنم بر روی مبل و اندیشیدنم صحنه ای شگرف از فیلم زندگی ام می شود. وقتی به موسیقی فیلم گوش می دهم قدرت در دست من است و من تصمیم می گیرم. اراده ی من بر تقدیر پیروز می شود و توانایی هر کاری را دارم. شاید عجیب به نظر برسد ولی برای من، در هنگام گوش کردن به موسیقی فیلم، اختیار به شدت جبر را از پای در می آورد