هنگامیکه یک حادثه ی طبیعی مثل زلزله رخ می دهد، معمولاً افکار جامعه به سمت عوامل ماورالطبیعه جلب می شود. شنیده ام که گروهی می گویند وقوع اینگونه حوادث به دلیل عدم رعایت صحیح قوانین مذهبی است. مثلا حجاب زنان. از طرف دیگر به تازگی متنی را می خواندم که دلیل حوادث منفی جامعه را شعارهای مرگ بر ... در اجتماعات مختلف و جذب انرژی های منفی به سمت خودمان می دانست. هردوی این فکرها من را بسیار متعجب می کند. ولی واقعا چرا ما به دنبال اینگونه عوامل ماورالطبیعه برای حوادث طبیعی هستیم؟ من فکر می کنم همه ی این افکار ناشی از مسئولیت ناپذیر بودن ماست. این بسیار ساده است که پس از هر حادثه خودمان را بی تقصیر احساس کنیم و تقدیر را عامل حادثه بدانیم یا حجاب نداشتن دیگران را عاملش معرفی کنیم و یا دلیلش را مرگ بر گفتن به دیگری بدانیم. من نمی دانم مگر در دبستان به ما نیاموختند که دختری که کتابش را در زیر درخت رها کرده بود و فردا شاهد از بین رفتن کتابش به دلیل بارش باران بود خود مقصر است. نه باران و یا مثلا گرمایش زمین و تولید توده ای متراکم از بخار بر روی دریای سیاه. این داستان ما را به تصمیم گرفتن تشویق می کرد. یعنی اینکه ما آزاد هستیم به انتخاب. اینکه خانه ی سستی را در معرض زلزله که هر لحظه ممکن است رخ دهد قرار داده ایم انتخاب ماست و موضوع هیچ ربطی به تقدیر، آزمون الهی، بی عفتی در جامعه و یا تولید انرژی منفی به دلیل بدخواهی برای سایر کشورها ندارد. آنچه برای ما رخ می دهد انتخاب خود ماست