“Ուզում ես վանակա՞ն լինել, սիրի՛ր վանքիդ պատերը, երկար ժամերգությունները, փոշոտ մագաղաթները, լռությունն ու առանձնությունը և սովորիր հաշտ ապրել կիսակատար եղբայրներիդ հետ:

Տարիներ հետո այս բոլորը քեզ իրենց խորը գաղտնիքները կհանձնեն, և դու կհասկանաս, որ վանքը մեռնելուց առաջ քո մտած քավարանն է, որտեղ սիրտը, կրակների միջով անցնելով, սովորում է Աստծուն համբուրել:

Բայց շուտով վանականն իրազեկ է դառնում, որ իր շուրթերն աղտոտ են, իսկ թևերը` պիղծ՝ Սիրելիին մոտենալու և Նրան ողջագուրվելու համար:

Եվ վանականը մեղքերի հանդեպ իր գիտակցությամբ Սուրբ Նարեկի նման տառապում է և հազար ու մեկ ձևեր փնտրում, որպեսզի մեկ աստիճան ավելի մոտենա Սիրելիին:

Վանքը նպատակ չէ, նույնիսկ, եթե ամբողջ մի կյանք տրամադրես դրան և այնտեղ թաղվես:

Վանքը մեր ճամփորդության վրա դեպի երկինք ուղղված սոսկ կայարան է:”