“Род,.. Кроў... Карані... Усё гэта робіцца бясьсільным і бессэнсоўным, варта табе апынуцца сам-насам з часам. Ад самага нашага нараджэньня родны дом расказвае нам казкі пра сваю надзейнасьць і неўміручасьць - а потым ты ідзеш па вуліцы, на якой даўно ўжо не бываў, і раптам ня бачыш ні вокнаў, ні сьценаў, ні дрэваў, і толькі памяць малюе фантомныя абрысы, і ў цябе ёсьць усяго толькі сэкунда, каб пабачыць усё апошні раз, перад тым як мінулае памеркне і зробіцца шараговым чалавечыс успамінам, лісьлівым, самаўпэўненным і недакладным, і пасыплецца сухім лісьцем, страшным сьнегам, сівым валоссем на вуліцы старой Дражні.”