I

“Род,.. Кроў... Карані... Усё гэта робіцца бясьсільным і бессэнсоўным, варта табе апынуцца сам-насам з часам. Ад самага нашага нараджэньня родны дом расказвае нам казкі пра сваю надзейнасьць і неўміручасьць - а потым ты ідзеш па вуліцы, на якой даўно ўжо не бываў, і раптам ня бачыш ні вокнаў, ні сьценаў, ні дрэваў, і толькі памяць малюе фантомныя абрысы, і ў цябе ёсьць усяго толькі сэкунда, каб пабачыць усё апошні раз, перад тым як мінулае памеркне і зробіцца шараговым чалавечыс успамінам, лісьлівым, самаўпэўненным і недакладным, і пасыплецца сухім лісьцем, страшным сьнегам, сівым валоссем на вуліцы старой Дражні.”
― Альгерд Бахарэвіч, Хлопчык і сьнег

“Смерць жывёлы прынамсі часткова залежыць ад яе самой: яна мусіць выявіць згоду на тое, што яе заб'юць, мусіць заключыць дамову са сваім забойцам. Таму паляўнічы назірае за зверам, і яму вельмі важна наладзіць з ім найлепшыя стасункі. Калі паўночны алень не любіць паляўнічага, ён не дазволіць яму сябе забіць". Значыць, нашым першародным грахом і нашай сілай была крывадушнасць.”
― Збігнеў Герберт, Варвар у садзе: выбраная эсэістыка

“У Абалдуйску разганяе цемру адзін ліхтар, а начныя вуліцы патрулююць двое вартаўнікоў. Нягледзячы на гэта, уначы людзі ўсё роўна аступаюцца і ламаюць галовы, і от хоць ты што - крадуць! З гэтага можна зрабіць павучальную выснову, што ад ліхой навалы асцерагчыся няма як. Што наканавана небам, тое пальцам не размажаш. Бо ўсе чалавечыя вынаходствы і хітрыкі - марная марнасць і нейкае абы-што.”
― Мендэлэ Мойхер-Сфорым, Падарожжы Беньямiна III

“Раней адрасатам кланяліся і запэўнівалі ў глубокай павазе, цяпер жа мы ўсе роўныя і не павінныя нікога шанаваць.”
― Irena Brežná, Nejlepší ze všech světů