“Հասնում ենք Լաթակիա։ Հակոբ Ադամյանի տիկինը՝ Ալիսը, ընտիր ձուկ է եփել սպասում են մեզ։ Չթողեցին շունչ քաշենք, նստեցրին սեղան։ Տանտիրուհին մեղմ է երեում, բայց սեղանի մոտ իրասածի ու համառ է՝ վերցրեք, համեցեք, փորձեք, էլի վերցրեք... ու եթե չես մերժում,— այդքան գեղանի տիկնոջն ինչպես մերժես,— դեմքը գոհունակությունից պայծառանում է։ Մտածում եմ՝ ինչի՞ց է, որ մենք՝ հայերս, ամեն տուն եկողի ստիպում ենք շատ ուտի, կարծես սովից է փախել կամ էլ ով գիտի երբ է ուտելու։ Ինչի՞ց է, որ մեր զրույցը հիմնականում սեղանի շուրջն է լինում... Որ մեր հացը ընկերովի է լինում...”