“Գնում ենք հայոց համայնքները, արտասանում այսպես կոչված` ճապաղ ոտանավորներ, շահագործում մարդկանց կորուստը. խուտուտներ ենք տանում եւ ոչ արվեստ` «Իմ թշվառ Հայրենիք... Իմ Ղարաբաղ... Բազմաչարչար...». ազգային զգացմունքի սպեկուլյացիա, գավառական լալկանություն, գավառական անամոթություն:”