“به خوابی می مانست
کوتاه
به عمق شبی محزون و تاریک
بی ستاره
بی رویا
و اندوه ناگریز جدایی
به کابوسی می مانست
انگار ایستاده بر کرانۀ ساحلی
با موج های مشوش و بی سکوت
و وهم فزایندۀ قایق هایی که نمی آمدند
و نبودند هیچ گاه، بی عبور حتی زورقی
هر چند کوچک
برای گریز از تقدیر بی تو ماندن
نوشتن ،خواندن
به تپش واپسین قلبم
پیش از سکوت و سکون ابدیش
به کوتاهی دقایقی که قدم زدیم آن شب
و دست هایی که!
و دست های بستۀ همیشگیم
سرنوشت نوشته شده
بوسه ای سر بر پیشانیم
به خوابی می مانست
همۀ زندگی ام از آغاز
و باقی آن تا فرجام
به کابوسی
بی تو
”