“می‌گويد بو کن مرا
بو کن اين معطر عريان را
که تا برگردی و ميان گريه استخاره کنی
ديگر کسی
تو را به نام کوچک هيچ خاطره‌ای نخواهد خواند

می‌گويد بو کن مرا ... مرد زنانه‌ترين مويه‌های زمين
تنها تو شاعر منی ... که تنها
پرندگان بازآمده از خاکستر آسمان می‌دانند
حکمت اين حکايت ناتمام را
هر ترانه‌خوان خواب‌آلوده‌ای
از من خسته به ارث نخواهد برد

او ... زن بود او، او هموی بالا بود او، او عذاب علاقه بود او
با همان لبان از عسل‌ آسوده‌ی مَگوش
لبريز راز هزار بوسه از بله‌گفتِ هر عروس

لورکا گفت: شد و باز نيامد
باز می‌آيد و من باز غرقه‌ی رويا و رگبارِ گريه‌اش خواهم کرد
چندان که ماه از ميل برهنگی
گيسو گشوده از پيچه‌ی پُر پشتِ ابر به در آيد و
من از طعمِ تنفسِ ملکوت
بر اقليم علاقه خدايی کنم”