“Մի տեսակ դերասանություն կա՝ հեշտ է, որ մատչելի է շատերին, ու շատերն են անում: Բայց կա, երևի, արվեստում մի աստիճան, մի գիծ, մի անտեսանելի ինչ-որ սահման, որ կարողանում են անցնել միայն մեծերը: Այդ սահմանից այն կողմ արվեստի այն աշխարհն է, որտեղ տիրություն է անում նորին մեծության բնազդը՝ իր ուրույն օրենքներով կամ, ավելի ճիշտ անօրինություններով... Կաշտն ու կոպիտը այնտեղ գեղեցկանում են հանկարծ, անհեթեթը լցվում է գեղակազմ ձևեր, ճշմարիտ թվացողը՝ դառնում սուտ և աննշան, առերես գեղեցիկը՝ անճոռնի...
Բայց ի՞նչ է բնազդը տգետ ու աղքատ հոգում, խեղճ ու մոլորված մի մուրացիկ, որ տեղ չի գտնում ապրելու, արմատակալելու... ճմրթված հոգու ճմրթուկ է բնազդը, գռեհկություն է, եթե նրա հենքը չէ կյանքի իմացությունն ու ընդերքային իմաստությունը:”