“در ابتداءِ حالت هژده چیز بر خود واجب کردیم، و بدان هژده وصف هژده هزار عالم از خود دور کردیم: روزه بر دوام داشتیم، و از لقمه حرام پرهیز کردیم، و ذکر بر دوام گفتیم، و شب بیدار بودیم، و پهلو بر زمین ننهادیم و خواب، جز نشسته، نکردیم، روی بقبله نشستیم، و تیکه نزدیم، و در هیچ کودک امرد نگاه نکردیم، و در محرمات نگاه نکردیم، و خلق ایشان نستدیم، گدایی نکردیم، قانع بودیم و در تسلیم و نظاره بودیم. پیوسته پر مسجد نشستیم، و در بازارها نشدیک که رسول، علیه السلم، چنین گفت: پلیدترین جایها بازارست و بهترین جایها مسجد. و هرچ میکردیم دران متابع خبر رسول بودیم. درشباروزی ختمی کردیم. در بینایی کور بودیم. در شنوایی کر بودیم در گویایی گنگ بودیم. یک سال با کس سخن نگفتیم. نام دیوانگی بر ما نهادند و ما روا داشتیم.”