“سي‌وپنج سالگي

سي‌وپنج ساله‌ام!. راه نصف شده
مثل دانته در نيمه‌ي راهيم
جوهر روزگار جواني‌مان؛
بي‌اعتنا به التماس‌ها و خواهش‌ها؛
بي‌اعتنا به اشك چشم، ترك‌مان مي‌كند

بر شقيقه‌هايم برف باريده؟
اين صورت چين افتاده از آن من است خدايا؟
اين حلقه‌هاي ارغواني(كبود) زير چشم از آن من‌اند؟
اي آينه‌هايي كه سال‌ها دوست مي‌پنداشتم‌تان
براي چه چنين به دشمني‌ام برخاسته‌ايد؟”