“شاید شب‌ها و روزهای تنهاتری هم پس از آن داشته. اما اولین‌بار که طعم چیزی را می‌چشی، اولین‌بار که با حسی در خودت آشنا می‌شوی، آن حسْ سلطنتش را بر تو به‌شیوه‌ي تجربی خودش آغاز می‌کند. اولین‌بارِ هر تجربه‌ی احساسی، تا سال‌ها مرجع احساسات مشابه می‌شود و هنگام مواجهه با آن احساسات، آدم مدام به آن تجربه‌ي اولیه مراجعه می‌کند. انگار همه‌ي عمرت در جهت فرار از آن حس، رویارویی دوباره با آن، تغییر بنیادین آن، هم‌گام شدن با آن، خلاصه یک کاری کردن با آن، حرکت می‌کنی. می‌رقصی با آن، تمام گونه‌های رقص را.”