“مانی برگشت به‌طرف رها. دستانش را در دو طرف کمر او گذاشت و آرام بوسیدش. یک‌بار بوسه، برای شب‌هایی بود که فردایش هم هم‌دیگر را می‌دیدند. دوباره آرام بوسیدش. سه‌باره آرام بوسیدش. حالا طرح روی بلوز رها را می‌دید. آن هزاران طرح ریز شبیهِ پرنده‌های کوچکی بودند؛ شاید هم چیزهای کوچک دیگری بودند اما به‌نظرِ مانی شبیهِ پرنده می‌آمدند.”