“حجاب چهره جان مي‌شود غبار تنم****خوشا دمي كه از آن چهره پرده برفكنم
چنين قفس نه سزاي چو من خوش الحانيست****روم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم
عيان نشد كه چرا آمدم كجا رفتم****دريغ و درد كه غافل ز كار خويشتنم
چگونه طوف كنم در فضاي عالم قدس****كه در سراچه تركيب تخته بند تنم
اگر ز خون دلم بوي شوق مي‌آيد****عجب مدار كه همدرد نافه ختنم
طراز پيرهن زركشم مبين چون شمع****كه سوزهاست نهاني درون پيرهنم
بيا و هستي حافظ ز پيش او بردار****كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم”