“تا وقتی در پی بخت و افبالی
اما خود مهیای خوشبختی نشده ای
آنچه میخواهی از آن تو نخواهد شد


تا وقتی بر آنچه از کف داده ای می مویی
مقصدی برای خود داری و خستگی ناپذیر می پویی
نخواهی دانست ، آرامش چیست ؟


تنها آن زمان که از آرزو چشم بر می بندی
دیگر تو را نه هدفی است و نه خواهشی
و دیگر بخت را به نام نمیخوانی
نه دلت
!که جانت نیز می آرامد”