“كلمه هايمان را كاشتيم
تا در جلگه های فردا قد بكشند.
واژه هايمان را آويخته‌ی باد كرديم
تا در بالادست،
به درك درستی از پرواز برسند.
شعرهايمان را ـ با قاطعيت ـ
به جرسی سنگی بدل كرديم
تا در بلندای كوه‌ها
تاريخی زنده به جنبش درآيد
اما، حيفا و دريغا!
دشت‌هايمان را چونان كاغذ برگ‌ها سوزاندند
آسمان‌مان را در قفس كردند
و كوه‌هايمان را ترور كردند
حالا شعر نيز
تكه ذغالی است در اين سوخته جای ويران”