Sheyda Mirlou > Sheyda's Quotes

“there are worse things
than being alone
but it often takes
decades to realize this
and most often when you do
it's too late
and there's nothing worse
than too late”
― Charles Bukowski

“There is a pleasure in the pathless woods,
There is a rapture on the lonely shore,
There is society, where none intrudes,
By the deep Sea, and music in its roar:
I love not Man the less, but Nature more,
From these our interviews, in which I steal
From all I may be, or have been before,
To mingle with the Universe, and feel
What I can ne’er express, yet cannot all conceal.”
― Lord Byron, Childe Harold's Pilgrimage

“People change and forget to tell each other.”
― Lillian Hellman

“خودم را در آغوش گرفته ام! نه چندان با لطافت نه چندان با محبت اما وفادار .. وفادار”
― ساموئل بکت

“با تو دارد گفت و گو شوريده‏ي مستي
-مستم و دانم كه هستم من-
اي همه هستي ز تو، آيا تو هم هستي؟”
― مهدی اخوان ثالث / Mehdi Akhavan Sales

“خوشا با خود نشستن نرم نرمک اشکی افشاندن زدن پیمانه ای دور از گرانان هر شبی کنج شبستانی”
― مهدی اخوان ثالث

“روح کدامین دردمند آیا
در آن حصار تنگ زندانی ست؟
با من بگو ای بینوای دوره گرد٫ آخر
با ساز پیرت این چه آواز٫این چه آیین است؟”
― مهدی اخوان ثالث

“گفت: آیین جهان باشد و بود
آنچه باید بشود خواهد شد.
این همانی است که می دانی و دانند همه
لیکن ای دانا، این نیز بدان، ورنه بپرس
آنچه خواهد شد، باید بشود؟
شاید انسان تو چون مرد کند عزم نبرد
که نباید بشود، آنچه نشاید بشود!
( مهدی اخوان ثالث- 1349)”
― مهدی اخوان ثالث, ...سال دیگر، ای دوست، ای همسایه

“لحظه ی دیدار نزدیک است
باز من دیوانه ام ، مستم
باز می لرزد ، دلم ، دستم
باز گویی در جهان دیگری هستم
های ! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ
های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست
و آبرویم را نریزی ، دل
ای نخورده مست
لحظه ی دیدار نزدیک است”
― مهدی اخوان ثالث / Mehdi Akhavan Sales

“Do you think that I count the days? There is only one day left, always starting over: it is given to us at dawn and taken away from us at dusk.”
― Jean-Paul Sartre

“If you're lonely when you're alone, you're in bad company.”
― Jean-Paul Sartre

“This is your life. Do what you want and do it often.
If you don't like something, change it.
If you don't like your job, quit.
If you don't have enough time, stop watching TV.
If you are looking for the love of your life, stop; they will be waiting for you when you start doing things you love.
Stop over-analysing, life is simple.
All emotions are beautiful.
When you eat, appreciate every last bite.
Life is simple.
Open your heart, mind and arms to new things and people, we are united in our differences.
Ask the next person you see what their passion is and share your inspiring dream with them.
Travel often; getting lost will help you find yourself.
Some opportunities only come once, seize them.
Life is about the people you meet and the things you create with them, so go out and start creating.
Life is short, live your dream and wear your passion.”
― Holstee Manifesto, The Wedding Day

“تکه چوبی بر آب
پر مرغی در باد
این چنین باید زیست فکرهای آزاد
فکرها را باید مثل آن تکه ی چوب وارهانیم در آب
تا به هر جا که بخواهد برود
و رهایی چه احساس عجیبی است
چه کسی گفت رهایی گذر از بردگی است؟
و رهایی تازه فصل آغاز سرود هستی است
روزها قبل رهایی هیچ است

مثل گم گشتن در جاده ایی پر پیچ است
تا رهایی راهی است
پر از تابلوهایی که در آن یک علامت پیداست
شکل مغشوش سئوال
ته این راه دراز میرسی بر باغی
که در آن حجم حیات چند برابر شده است
و در آنجا تکرار تا ابد بی معناست
و در آن آرامش به اندازه ی یک عمر برایت پیداست
و رهایی یعنی
...
و رهایی یعنی چیدن میوه گندیده فکر از درخت افکار
آری
این چنین باید زیست فکرهای آزاد
و رهاتر از آن پر مرغ در باد”
― Jalal Al-E Ahmad

“Everything is possible. The impossible just takes longer.”
― Dan Brown, Digital Fortress

“انسانی که با سکوت دم‌خور نشود
.نمی‌تواند که با عشق من حرفی بزند
کسی که با چشمش «باد» را نبیند
.چگونه می تواند کوچم را درک کند
کسی که به صدای سنگ گوش نسپارد
.نمی‌تواند صدایم را بشنود
کسی که در ظلمت نزیسته
چگونه به تنهایی من ایمان می‌آورد!؟”
― شیرکو بیکس

“می گویند
از طلوعِ روشنِ فردا بگو
از ترانه ی نور بر زمین
از طعمِ سیبی درآغوشِ ابرها
از رنگین صدایی خفته در دریاها

نمی دانند اما
غروبی سرخ،
به غارت برده است
آسمانم را

نمی دانند اما
سکوتی سیاه،
در آغوش گرفته است
زمینِ سردم را

نمی دانند اما
سیبِ بهشتم
گم گشته است
در انبوهِ پرآشوبِ گندم ها

نمی دانند اما
ارمغانِ تو برایم
از سرزمین رنگ ها
سپید بوده و بس

بیـا
تا بدانند
این مردمی که
...مرا دیوانه پنداشته اند”
― عدنان کامرانی

“تمام منظور من این است که زندگی را به شیوه ای تغییر بدهم که بشود زندگی کرد”
― Abdullah Öcalan

“Be empty of worrying.
Think of who created thought!

Why do you stay in prison
When the door is so wide open?”
― Mawlana Jalal-al-Din Rumi, The Essential Rumi

“Be yourself; everyone else is already taken.”
― Oscar Wilde

“آیا در روز حساب در یک مرتبتند
آنان که خون زن را می ریزند
با آنان که لبان زن را می بوسند؟”
― قوبادی جه‌لی زاده

“ای زن
«براستی «برابریِ
جبرانِ
آنهمه ظلمی را می کند
که مرد با تو کرده است؟”
― شێرکۆ بێکەس

“I remember a period in late adolescence when my mind would make itself drunk with images of adventurousness. This is how it will be when I grow up. I shall go there, do this, discover that, love her, and then her and her and her. I shall live as people in novels live and have lived. Which ones I was not sure, only that passion and danger, ecstasy and despair (but then more ecstasy) would be in attendance. However...who said that thing about "the littleness of life that art exaggerates"? There was a moment in my late twenties when I admitted that my adventurousness had long since petered out. I would never do those things adolescence had dreamt about. Instead, I mowed my lawn, I took holidays, I had my life.

But time...how time first grounds us and then confounds us. We thought we were being mature when we were only being safe. We imagined we were being responsible but we were only being cowardly. What we called realism turned out to be a way of avoiding things rather than facing them. Time...give us enough time and our best-supported decisions will seem wobbly, our certainties whimsical.”
― Julian Barnes, The Sense of an Ending

“Discovering, for example, that as witnesses to your life diminish, there is less corroboration, and therefore less certainty, as to what you are or have been. [p. 65]”
― Julian Barnes, The Sense of an Ending

“دیریست
در این کوهستان ِ سنگر
.عشق از هر طرف مرا در خود گرفتە است

این تنها محاصرەای‌ست
روحم آرزو دارد
هر روز نزدیک‌تر شود؛

این تنها محاصرەای‌ست
،تا حلقەاش تنگ‌تر شود
،و زمانش طولانی‌تر
آزادترم؛

این تنها محاصرەای‌ست
،آرزو دارم
!از آن رهایی نیابم”
― Sherko Bekas, شێرکۆ بێکەس

“But remember that the pain of parting from friends will be felt by everybody at times, whatever be their education or state. Know your own happiness. You want nothing but patience; or give it a more fascinating name: call it hope.”
― Jane Austen, Sense and Sensibility

“When you come out of the storm, you won’t be the same person who walked in. That’s what this storm’s all about.”
― Haruki Murakami, Kafka on the Shore

“We cling to our fairy tales until the price for believing in them becomes too high.”
― Ransom Riggs, Miss Peregrine's Home for Peculiar Children

“I used to dream about escaping my ordinary life, but my life was never ordinary. I had simply failed to notice how extraordinary it was.”
― Ransom Riggs, Miss Peregrine's Home for Peculiar Children

“ای دختر زیبا
تو نە شاعری و نە نقاش
لیکن من هردوی آنها

اما چه کسی این را می داند
که این چشمان توست که همه شب
این شعرها را دزدکی به من می دهد

چه کسی می داند
این انگشتان توست
که نقاشی هایم را می کِشد

من از این می ترسم
که روزی
چشم ها و انگشتانت
این راز را بر ملا سازند و
به خیابان و محله و اهل دنیا بگویند
در واقع این مرد
نه شاعرست و نه نقاش”
― Sherko Bekas, شێرکۆ بێکەس

“من می نویسم
تا اشیا را منفجر کنم
نوشتن انفجار است

می‌نویسم تا روشنایی را بر تاریکی چیره کنم و شعر را به پیروزی برسانم

می‌نویسم تا خوشه‌های گندم بخوانند تا درختان بخوانند
می‌نویسم تا گل سرخ بخواند تا ستاره تا پرنده، گربه، ماهی، صدف مرا بفهمد

می‌نویسم تا دنیا را از دندان‌های هلاکو
از حکومت نظامیان، از دیوانگی اوباشان رهایی بخشم

می‌نویسم تا زنان را از سلول‌های ستم از شهرهایی مرده
از ایالت‌های بردگی، از روزهای پرکسالت سرد و تکراری برهانم

می‌نویسم تا واژه‌ها را از تفتیش از بوکشیدن سگ‌ها
از تیغ سانسور برهانم

می‌نویسم تا زنی را که دوست دارم
از شهر بی‌شعر، شهر بی‌عشق
شهر اندوه و افسردگی رها کنم

می‌نویسم تا از او ابری نمبار بسازم
تنها زن و نوشتن
.ما را از مرگ می‌رهاند”
― نزار قباني