Parniyan Karimi

“فرهنگ ملی، از آنجا که بنایش بر شالوده‌ی زبان استوار است، تنها به وسیله‌ی کسانی می‌تواند فهم گردد، یا شاید باید گفت احساس و زیسته شود، که به زبان مادری تکلم می‌کنند، زبانی که به ما اجازه می‌دهد آن احساسات و طرز تفکراتی را هم‌رسانی کنیم که هرگز در زبان دیگری قادر به انتقال آن‌ها نیستیم، یا دست کم نمی‌توانیم با ظرافت و فصاحتی هم‌اندازه آن‌ها را منتقل کنیم. این امر ما را در پیوندی مستقیم و درونی با روح عمیق فرهنگ و ملتمان قرار می‌دهد.”
― Maurizio Viroli, For Love of Country: An Essay on Patriotism and Nationalism

“سروران من، به جان عزیزتان قسم، که دانستن زیادی واقعا بیماری است، یک مرض حقیقی و تمام عیار. برای گذران زندگی، فقط اندکی دانش بشری کفایت می‌کند؛ یعنی نصف یا حتی حدودا یک چهارم آگاهی یک انسان مترقی.”
― فئودور داستایفسکی, یادداشت‌های زیرزمینی

“پس از ده سال تنهائی، اعصابش تمددی می‌یافت. این نامه برای قلبش که تشنه‌ی محبت بود مژده‌ی رستاخیز می‌آورد. محبت! .. گمان می‌کرد که دیگر از آن دست شسته‌ است؛ و ناچار یاد گرفته‌ بود که از آن چشم بپوشد! اما امروز حس می‌کرد چه‌قدر بدان نیاز داشت، و چه مایه عشق در وجودش انباشته شده‌بود.”
― Romain Rolland, ژان کریستف: دوره ۴ جلدی

“آدم‌ها سرزمین بدبختی‌های خودشان را بذرپاشی می‌کنند و از صخره‌های تصورات غلط و گمراه‌کننده‌ی خودشان لنگ‌لنگان بالا می‌روند، و زندگی سخت است. او می‌داند، من می‌دانم، تو هم می‌دانی”
― Jack Kerouac, Tristeza