Parniyan Karimi

“آه، ای موسیقی که غرقاب‌های روح را می‌گشائی! تعادل مألوف اندیشه را تو برمی‌افکنی. در زندگی عادی، جان‌های عادی همچون اتاق‌های دربسته‌اند. نیروهای بی‌کار مانده، فضایل و رذایلی که به کار بستنشان مایه‌ی دردسر ماست، به دست عقل سلیم بزدل، که تنها چند گنجه از آن را که با نظمی بورژوائی چیده شده‌است نشان می‌دهد. ولی موسیقی ترکه‌ی جادوئی به دست دارد که قفل‌ها را می‌گشاید. درها باز می‌شود. دیوهای نهان‌خانه‌ی قلب پدیدار می‌گردند. و روح خود را برهنه می‌بیند.”
― Romain Rolland, ژان کریستف: دوره ۴ جلدی

“فرهنگ ملی، از آنجا که بنایش بر شالوده‌ی زبان استوار است، تنها به وسیله‌ی کسانی می‌تواند فهم گردد، یا شاید باید گفت احساس و زیسته شود، که به زبان مادری تکلم می‌کنند، زبانی که به ما اجازه می‌دهد آن احساسات و طرز تفکراتی را هم‌رسانی کنیم که هرگز در زبان دیگری قادر به انتقال آن‌ها نیستیم، یا دست کم نمی‌توانیم با ظرافت و فصاحتی هم‌اندازه آن‌ها را منتقل کنیم. این امر ما را در پیوندی مستقیم و درونی با روح عمیق فرهنگ و ملتمان قرار می‌دهد.”
― Maurizio Viroli, For Love of Country: An Essay on Patriotism and Nationalism

“به هر حال بوی کباب ترکیبی دوپهلو دارد: هم گرسنگی و زندگی و هم گرسنگی و جان‌دادن. حالا می‌فهمی آدمیزاد بیمار چه طبعی برای تعبیر و تفسیرهای پرت‌و‌پلا پیدا می‌کند. بیخود نیست خیلی‌ها بهترین نوشته‌هایشان را در حال‌و‌هوای خل‌مشنگی نوشته‌اند.”
― حمیدرضا صدر

“آدم‌ها سرزمین بدبختی‌های خودشان را بذرپاشی می‌کنند و از صخره‌های تصورات غلط و گمراه‌کننده‌ی خودشان لنگ‌لنگان بالا می‌روند، و زندگی سخت است. او می‌داند، من می‌دانم، تو هم می‌دانی”
― Jack Kerouac, Tristeza