გვანცა მეგუთნიშვილი

“თვით იმპერატორიც ფანტაზიებით ცხოვრობდა. მის სასახლეში დედოფლები მოჩვენებებივით ლივლივებდნენ, რაჯპუთელი და თურქი სულთნები დაჭერობანას თამაშით ერთობოდნენ. სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი, როგორც რეალური პიროვნება, არც არსებობდა. ის იმპერატორის წარმოსახვით შექმნილი საყვარელი ცოლი იყო, რომელიც მან ისევე გამოიგონა, როგორც მარტოდ დარჩენილი ბავშვები იგონებენ ხოლმე მეგობრებს და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რეალური, თუმც კი უჩუმრად მოლივლივე ცოლი ჰყავდა, იმპერატორის აზრით, ნამდვილი დედოფლები ფანტომები იყვნენ, არარსებული საყვარელი კი - რეალური. სახელიც კი დაარქვა მას - ჯოდჰა - და ვერავინ ბედავდა ქალის არსებობა ეჭქვეშ დაეყენებინა.
..სურდა თუ არა, კვლავ დ კვლავ აღელვებდა კითხვა, რამდენად დამოუკიდებელი იყო მისი არსებობა (თუ კი ის საერთოდ არსებობდა). თუკი ღმერთი თავის მიერვე შექმნილ ადამიანს ზურგს შეაქცევს, ადამიანი უბრალოდ არსებობას შეწყვეტს? ძალიან რთული შეკითხვა იყო, შეიძლება ითქვას გლობალური, მაგრამ ჯოდჰას უფრო თავისი მდგომარეობა აწუხებდა. მაგალითად, ჰქონდა თუ არა მას თავისუფლება, თუ მთლიანად დამოკიდებული იყო იმ კაცის ნებაზე, რომელმაც ის არსებობაში გამოიხმო? მხოლოდ იმიტომ ხომ არ არსებობს, რომ მის შემქმნელს არ სურს ეჭვი შეიტანოს მისი არსებობის შესაძლებლობაში? განაგრძობდა თუ არა ის სიცოცხლეს იმ შემთხვევაში, თუ იმპერატორი მოკვდებოდა?”
― Salman Rushdie, The Enchantress of Florence

“Choose a life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television. Choose washing machines, cars, compact disc players and electrical tin openers... Choose DSY and wondering who the fuck you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing, spirit crushing game shows, stucking junk food into your mouth. Choose rotting away in the end of it all, pishing your last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked up brats you spawned to replace yourself, choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that?”
― Irvine Welsh, Trainspotting

“მოხეტიალე კაცი, ჩვეულებრივ მარტოობისთვისაა განწირული. ის ყველგან უცხოა, სადაც უნდა ჩავიდეს და მხოლოდ ნებისყოფის ძალით ახერხებს განაგრძოს არსებობა. თქვენი აზრით, რამდენი ხანი იქნება მას შემდეგ, რაც ქალმა უკანასკნელად უთხრა, რომ მისთვის ძვირფასი და ერთადერთია? როდის აგრძნობინეს ბოლოს ზრუნვა, სიყვარული, როდის მოისმინა ბოლოს გამამხნევებელი სიტყვები? როცა კაცს მთელ სამყაროში ერთი მონათესავე სულიც არ ჰყავს, მასში თანდათან რაღაც კვდომას იწყებს. ოპტიმიზმი კლებულობს, ჩვენო ბრძენთაბრძენო ბირბალ, და კაცის ძალა და ენერგიაც ამოუწურავი არ არის, ჩვენო შორსმხედველო აბულ ფაზლ. ყოველ კაცს დღისით მეგობრები სჭირდება გვერდით, კაცები, რომელთაც ენდობა, ღამით კი, საყვარელი ქალი, რომლის მკლავებში ყველაფერი დაავიწყდება. როგორც ჩანს, ხანგრძლივი დროის განმავლობაში მოგორს ერთიც აკლდა და მეორეც. როცა პირველად ვნახეთ, სინათლე მასში ლამის ჩამქრალი იყო, ახლა კი ყოველდღიურად სულ უფრო კაშკაშა ხდება, ნაწილობრივ ჩვენი და ნაწილობრივ პატარა ჩხინკორას წყალობით. შეიძლება ქალი ასე უნარჩუნებს მას სიცოცხლეს.”
― Salman Rushdie, The Enchantress of Florence

“ბავშვობა იყო იმაზე ფიქრი, თითქოს ვიღაცამ მეტი იცოდა შენ შესახებ, ვიდრე თვითონ შენ და ამიტომ ჯობდა, შენი ბედი მისთვის მიგენდო. ღმერთს სწორედ იმას საყვედურობდა, რომ მისდამი რწმენა ადამიანს საკუთარი თავის, როგორც პიროვნების ჩამოყალიბების საშუალებას ართმევს.”
― Salman Rushdie, The Enchantress of Florence