გვანცა მეგუთნიშვილი

“26 მაისს კლინიკა დავტოვე. მახსოვს, მზიანი დარი იდგა, ცხელოდა, ქუჩებში თავისუფლების სიო ქროდა. აუტანელი იყო.
მეც 26 მაისს ჩავისახე, ნაშუადღევს. წყვილის შეყრა სასტუმრო ოთახში მოხდა, ფსევდო-პაკისტანურ ხალიჩაზე. როცა მამაჩემი დედაჩემს უკნიდან მიაჯდა, დედაჩემს სწორედ მაშინ მოუნდა ხელი გაეწვდინა და კვერცხებზე მიფერებოდა, ჰოდა თესლმაც იფეთქა. დედაჩემმა კი ისიამოვნა, მაგრამ ორგაზმისა, რა მოგახსენოთ.. მოგვიანებით, ცივად მოხარშულ ქათამს მოუთავეს ხელი. ეს ყველაფერი ოცდაცამეტი წლის წინ მოხდა. მაშინ კიდევ შეიძლებოდა გემრიელი ქათმის ყიდვა.”
― Michel Houellebecq, Whatever

“And the journey on the spiritual path is the greatest journey - no man has climbed a mountain peak higher than this, no man has ever dived into a deeper ocean. The depth of the self is the deepest, and the height is the highest.”
― Sadhguru, The Path Of Meditation: A guide for meditation

“ღმერთი კვლავ დუმდა, ხოლო ნისლიდან ხმა მოისმა: ეგება ეს ღმერთი და ის მეორე, მისი მეტოქე რომ გახდება, - უბრალოდ ჰეტერონიმები არიან. და ვინ ან რაა, ვის ჰეტერონიმებადაც ეს ღმერთები მოიაზრებიან? - ცნობისწადილით დასვა შეკითხვა მეორე ხმამ. პესოა, უპასუხა პირველმა ხმამ და სიტყვა ნისლისგან სახეცვლილი, ისე გაისმა, როგორც პერსონა. იესომ, ღმერთმა და ეშმაკმა ჯერ თავი მოიკატუნეს, აქაოდა, არაფერი გაგვიგონიაო, მაგრამ წამსვე შეშინებულებმა გადახედეს ერთმანეთს, რამეთუ შიშს ასეთი თვისება აქვს - აახლოებს და აერთიანებს.”
― José Saramago, The Gospel According to Jesus Christ

“დასავლელი ადამიანის პრობლემა სხვა ადამიანთან ბრძოლა ან ბუნებრივი რესურსებისთვის ბრძოლა კი არა, საკუთარ გრძნობებთან ჭიდილია - იმაზე დარდია, რის ნებას მისცემს ან რას აუკრძალავს საკუთარ თავს...ასეთი რეპრესიების შედეგად, ის ჭკუიდან იშლება. სინამდვილეში სწორედ მაშინ ვერ ვაკონტროლებთ თავს, როდესაც არ ვიღებთ საკუთარ გრძნობებს, როცა ვთვალთმაქცობთ, თითქოს ჩვენი შინაგანი ცხოვრება განსხვავდებოდეს იმისგან, რაც სინამდვილეშია.
ყველაზე მეტად შვებისმომგვრელი შეიძლება ის იყოს, რომ გრძნობები არასოდეს გვატყუებენ. რა თქმა უნდა შესაძლოა, მათ არასწორ ქმედებებამდეც მიგვიყვანონ...საკუთარ თავთან დაბრუნებული ადამიანი არ უარყოფს გრძნობებს. ეს მათი კონტროლის ერთადერთი გზაა.
მეზღვაური ყოველთვის ენდობა ქარს. სულერთია, მისი მიმართულებით სურს ცურვა ტუ მის საწინააღმდეგოდ. ის ყოველთვის იყენებს ქარს. მეზღვაური არასდროს უარყოფს ქარს.
ადამიანმა არ უნდა გაწყვიტოს კავშირი საკუთარ გრძნობებთან, განურჩევლად იმისა, მათ შესაბამისად მოქმედებს, თუ საპირისპიროდ. ადამიანი, რომელიც საკუთარ გრძნობებს ივიწყებს, კარგავს თავის თავს და ცარიელ ნიღაბს ემსგავსება, რომლის მიღმაც არაფერია. მისი პირით სიყვარულისა და კეთილშობილების ქადაგება კი სიყალბედ იქცევა.”
― Alan W. Watts, Eastern Wisdom, Modern Life: Collected Talks 1960-1969