Sara Asadi

“... توضیح می‌داد که انسان مدام باید مشغول کار باشد. سازندگی کند، وگرنه از درون پوک می‌شود. و بی‌کاری بدتر از تنهایی است. آدم بی‌کار در جمع هم تنهاست.”
― عباس معروفی, سمفونی مردگان

“این همه رنج این همه زخم و این همه غصه کافی نبود که این همه دار و تیر و تفنگ می ساختند؟”
― عباس معروفی , سال بلوا

“ویژگی استثنایی‌تر شهرمان این است که این‌جا آدم برای مردن دچار دردسر می‌شود راستش دردسر واژه درستش نیست، شاید صحیح‌تر باشد بگوییم ناراحتی. بیماری هیچ‌گاه خوشایند نیست، اما شهرها و کشورهایی پیدا می‌شوند که در آنجا‌ها موقع بیماری هوای آدم را دارند و آدم می‌تواند، به عبارتی، خودش را رها کند و خاطر جمع باشد.
مریض محتاج مهربانی است، خوش دارد به چیزی تکیه کند؛ این هم امری کاملاً طبیعی است اما در اُوران، دگرگونی شدید آب‌وهوا، اهمیت دادوستدهایی که انجام می‌شود، محیط عاری از جاذبه، شامگاه که غافلگیرانه می‌رسد و می‌گذرد، همگی دست‌به‌دست هم می‌دهند و تندرستی را می طلبند آدم مریض خواهی‌نخواهی تنها می‌ماند.
پس وای به حال کسی که در بستر مرگ باشد؛ اسیر و گرفتار دام در پس صدها دیوار که از گرما به جلزولز افتاده‌اند، آن هم موقعی که جماعتی انبوه، پای تلفن یا توی کافه‌ها، راجع به محموله‌ها، بارنامه ها بحث می‌کنند.
بنابراین می توان فهمید چرا مرگ حتی مدرنش با ناراحتی توأم است آنگاه که در مکانی خشک گریبان‌گیر شود.”
― Albert Camus

“What is the bravest thing you've ever said? asked the boy.
'Help,' said the horse.
'Asking for help isn't giving up,' said the horse. 'It's refusing to give up.”
― Charlie Mackesy, The Boy, the Mole, the Fox and the Horse