Mahdi Kaffash

“كلما ذهبت إلى مكان ما مع أبي و أمي كانت أمي تمشي وراءنا و لم يحدث قط أن مشت كتفاً إلى كتف معنا.

- لماذا تتخلفين وراءنا إلى هذا الحد يا أماه؟

- ينبغي على المرأة دائماً أن تمشي وراء الرجل يا ابني.

- و لكن يا أمي ، كأنني سمعت أن النساء يجب أن يتقدمن.

تنظر أمي في عينيّ:

- لا يا أماه ، نحن نختلف كثيراً عن أولئك.

- ألح لكي أفهم ما الأمر.

- ما الفرق بيننا يا أماه ؟

تريح أمي نفسها:

- حرام.

و لكنني لا أكف بهذه السهولة.

- حرام ؟

نفد صبر أمي.

- ليس حراماً .. ولكن. حسناً .. هذه رسومنا و عاداتنا.

لا أفهم شيئاً من كلام أمي - يعني أنه لا ينطبق و عقلي.”
― احمد محمود, همسایه‌ها

“ستوان پرسید:چرا می دویدید؟
مرتضی گفت:واسه این که صدای پاهام پشت سرم بود..خوشم می آمد.سالها بود که اونطوری جلوی خودم راه نرفته بودم.تازه مگر چند قدم دویدم.شاید از مثلا میز شما تا اون پنجره.این که اسمش دویدن نیس...هس؟”
― بیژن نجدی, یوزپلنگانی که با من دویده‌اند

“_ وقتی به چیزی با تمام وجودت اعتقاد داری دیگر احتیاجی نمی‌بینی دلیل بتراشی. فکر می‌کنی یک حرکت، یک جمله – با توجه به ایمانی که پشتش هست – برای اقناع طرف کافی است. اما وقتی به حرفی اعتقاد نداشته باشی آن وقت است که صغری و کبری می‌چینی، دست و پا می‌زنی تا شواهد پیدا کنی و حتی خونسرد باشی – بی‌طرف بمانی – و یک دفعه آخرش می‌فهمی – وحشتزده می‌فهمی – طرف که نه، خودت خودت را قانع کرده‌ای، حتی ایمان آورده‌ای. آن وقت است که باز ادامه می‌دهی. خوشحال می‌شوی از کشف تازه‌ات، از مسیری که باز کرده‌ای و قبلاً بسته بوده..
داستان (هر دو روی یک سکه) از مجموعه‌ی (نمازخانه‌ی کوچک من) – هوشنگ گلشیری”
― بهاره ارشدریاحی

“احساس می کنم
کسی که نیست
کسی که هست را
از پا در می آورد...”
― گروس عبدالملکیان