Amin

“برای موجودی بینا و متفکر، زندگی در دل بی‌نظمی‌ها، مجهول‌ها و ایکس‌ها طبیعی نیست. درست مثل این است که چشم‌هایتان را ببندند و مجبورتان کنند، همان‌طور که سکندری می‌خورید، کورمال کورمال راه بروید؛ در عین حال شما می‌دانید که همان نزدیکی یک پرتگاه هست و کافی است فقط یک قدم بردارید تا از شما جز تکه‌گوشتی تخت و لهیده چیزی باقی نماند. آیا من وضعی غیر از این داشتم؟

اگر منتظر آخر کار نمانم و خودم را با سر به پایین پرت کنم چه؟ آیا این تنها راه حل درست نیست، راه حلی که خیلی راحت تمام گره‌ها را باز می‌کند؟”
― Yevgeny Zamyatin, We

“به راستی چقدر کارها آسان می شد اگر انسان ها بسیاری از سهل انگاری های خود را به نام دوراندیشی و خیرخواهی توجیه نمی کردند. چه بسا از کودکی ما را از کارهایی که شوق انجامشان را داشتیم منع کردند، تنها به این بهانه که از پس آن کارها بر نمی آییم.”
― André Gide, La Symphonie pastorale

“اغلب گفته می‌شود که با برشمردن خطاهای معشوقه‌ی یک دوست، تنها بر مهر او در دلش می‌افزاییم چون آن‌ها را باور نمی‌کند!
و چقدر بیشتر، اگر باور کند!”
― Marcel Proust, Swann’s Way

“زنی که این اندازه رنجش می‌داد نه تنها کمتر که برعکس، هرچه بیشتر برایش عزیز می‌شد، انگار که همراه با هرچه بالاتر گرفتن درد، ارزش نوشدارو، ارزش داروی آرام‌بخشی هم که تنها در دست اودت بود فزونی می‌یافت. سوان می‌خواست بیشتر تیمارش کند، آن گونه که برای بیماری‌ای که ناگهان دریابی از آنچه بوده وخیم‌تر است.”
― Marcel Proust, Swann’s Way