Ladan

“گفت: «آدم چایی می‌خورد که به شاشیدنش بیرزد.»”
― عباس معروفی, سمفونی مردگان

“- همین است! من یک بادبادک هستم، اگر کسی ماسوره را نگه ندارد، پرواز می کنم، می روم... و تو... جالب است، اغلب به خودم می گویم تو به اندازه ی کافی قوی هستی که مرا نگه داری و به همان اندازه باهوشی هستی که بگذاری بپرم، گورم را گم کنم...
- چرا این چیز ها را می گویی؟
- دوست دارم بدانی.
- چرا حالا؟
- نمی دانم... خیلی عجیب است که کسی به آدم بگوید از با تو بودن احساس خوبی دارم؟
- نه اما چرا الان این را به من می گویی؟
- چون بعضی اوقات فکر می کنم تو متوجه نیستی که ما چه شانسی داریم...”
― Anna Gavalda, Someone I Loved

“در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران
به دکّان کسی بنشین که در دکّان شکر دارد”
― Rumi, دیوان كلیات شمس تبریزی

“تو را گم می كنم هر روز و پیدا می كنم هر شب
بدین سان خواب ها را با تو زیبا می كنم هر شب
تبی این گاه را چون كوه سنگین می كند آن گاه
چه آتش ها كه در این كوه برپا می كنم هر شب
تماشایی است پیچ و تاب آتش ها، خوشا بر من
كه پیچ و تاب آتش را تماشا می كنم هر شب
مرا یك شب تحمل كن كه تا باور كنی ای دوست
چگونه با جنون خود مدارا می كنم هر شب
چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو
كه این یخ كرده را از بی كسی، ها می كنم هر شب
تمام سایه ها را می كشم بر روزن مهتاب
حضورم را ز چشم شهر حاشا می كنم هر شب
دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
چه بی آزار با دیوار نجوا می كنم هر شب
كجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی؟
كه من این واژه را تا صبح معنا می كنم هر شب”
― محمدعلی بهمنی