Mohammad Amin

“...برای مثال، ببینید این فایده‌باورانِ انگلیسیِ خسته‌ناپذیر و سمج را که با چه بدبختی و حالت احترام‌انگیزی، پا در جای پای بنتام، این سو و آن سو می‌روند (یک استعاره‌ی هومری این معنا را ساده‌تر بیان می‌کند) همان‌گونه که خود پا در جای پای هلوسیوس محترم می‌نهاد (این هلوسیوس، این «سناتور آسان‌گیر» به قول گالیانی هرگز آدم خطرناکی نبود). در آثارشان نه یک ایده‌ی تازه یافت می‌شود نه بیانی ظریف‌تر از یک ایده‌ی کهنه یا آب و تاب دادن آن، نه یک شرح تاریخی واقعی از آنچه پیش از این اندیشیده‌اند: بر روی هم، نوشته‌هائی ناگوار، اگر که ندانیم که آنرا چگونه با کمی بدجنسی چاشنی بزنیم. زیرا در وجود این اخلاق‌نویسان (که اگر قرار باشد آثارشان را بخوانیم با تأمل باید خواند) آن رذیلت قدیمی انگلیسی رخنه کرده است که نامش [حرف زدن به] زبان زرگری است و عبارت است از ریاکاری اخلاقی، که خود را در زیر ظاهر علمی تازه پنهان کرده است؛ اما در باطن از درگیری با یک عذاب وجدان خالی نیست، و طبیعی‌ست اگر که قومی که روزگاری پاک‌دین/Puritanist بوده است از برخورد علمی با اخلاق دچار عذاب شود. (مگر نه آن است که کسی که پیرامون اخلاق بحث می‌کند، یعنی کسی که در مقام متفکر اخلاق را چیزی بحث‌انگیز و تأمل‌پذیر می‌داند، و خلاصه آن‌را مسأله‌ای می‌شمارد، درست در مقابل پاک‌دین قرار دارد که اخلاق را موضوعی بی‌چون‌وچرا می‌شمارد؟ مگر بحث در پیرامون اخلاق - کاری غیر اخلاقی نیست؟)”
― Nietzsche Friedrich Wilhelm, Beyond Good and Evil

“We must, therefore, break away once and for all from the metaphors which depict consciousness as a luminous circle round which there is nothing, to its own eyes, but darkness. On the contrary, the shadow is at the centre.”
― Gabriel Marcel, Being and Having

“یا مردی داریم که کسی برای زندگی‌اش ارزش چندانی قائل نیست ولی او با غم و اندوه گذشته‌هارا به یاد می‌آورد، اگر نه گذشته‌های دور، دست‌کم خاطرات والدین خویش را، و چنان ایشان را از صمیم جان دوست می‌دارد که آرزو می‌کند ای کاش این نام از بین نرود و در تذکار حق‌شناسِ زندگان حفظ شود. شاید او تصور گنگی دارد از زیبایی لحظه‌هایی که خواهد توانست در آینده برای فرزندانش از خاطرات پدربزرگ‌شان بگوید که دیری است به سرای باقی رفته و بدین‌سان با تصویری چنین آرمانی که فقط به قلمرو تذکار تعلق دارد حصنی حصین برای زندگی ایشان بسازد و به یاری این تصور در ایشان میل به هرچیز شریف و عظیم برانگیزد؛ شاید با خود فکر می‌کند با این کار قادر خواهد بود بخشی از دینی را که احساس می‌کند والدین خودش به گردن او دارند ادا کند.”
― Soren Kierkegaard, Either/Or: A Fragment of Life