Sofi Hakobyan

“What is time? If no one asks me, I know; if I want to explain it to a questioner, I don't know. But at any rate this much I dare affirm I know: that if nothing passes, there would be no past time; if nothing were approaching, there would be no future time; if nothing were, there would be no present time.
But the two times, past and future, how can they be, since the past is no more and the future is not yet? On the other hand, if the present were always present and never flowed away into the past, it would not be time at all, but eternity. But if the present is only time, because it flows away into the past, how we can say that it is? For it is, only because it will cease to be. Thus we can affirm that time is only in that it tends towards not-being.”
― St Augustine

“«Իմ կարծիքով, չարժե ամեն գնով ազգ լինել։ Յուրաքանչյուրը թող իր կարողությանը նայի։ Եթե մեկը չի կարողանում ազգ լինել, պետք չէ զոռել։ Նա կարող է լիկվիդացնել իր հատ ու կենտ ազգային արժեքները, երկիրը վաճառել և գնալ մի մեծ ազգի մոտ որպես վարձվոր ապրել»։

1957թ., 30-ը մայիսի, հինգշաբթի”
― Ler Kamsar, Կարմիր օրեր

“Սովետական քաղաքացին երկու երես ունի. մեկով ժպտում է պետության երեսին, քծնում, շողոքորթում, լիզում, որպեսզի օրվա հացը վաստակի, մյուսով իր տանը, գաղտնի, չորս կողմը նայելով, վախվխելով ու գերագույն զգուշություն գործ դնելով՝ սկսում է անիծել, հայհոյել, նզովել, թքել, ատամները կրճտացնել, սպառնալ ազատությունից հետո բնաջնջել իր բռնակալներին և մասամբ նորեն։

1953թ., մարտի 15, կիրակի”
― Ler Kamsar, Կարմիր օրեր

“Խորը պատառատուն հագուստներով ու տառապած դէմքերով մարդիկ, բազմութիւն մը, անժառանգներ գրոհ կու տային յառաջ՝ դէպի ապագան։ Բոլոր ժամանակներու ամբոխն էր, անասուն ու վայրենի, դժբախտ ու այնքան համակրելի իր տառապանքին եւ իր վայրենութեան մէջ։ Կու գային դիզուելով իրարու վրայ, չես գիտեր ուրկէ՞, մութ ու գարշահոտ գռիհներէ, յոգնած ու խարխուլ տուներէ, խոնաւ նկուղներէ ու կը սեղմուէին իրարու գալիք մեծ պայքարին լայն գիտակցութեամբը։ Անոնցմէ ոմանց դէմքերը կը շողային մեծ ու ճակատագրական զգացումի մը լոյսովը։ Ոմանք անզէն էին, ուրիշներ ալ զինուած՝ բահերով, բրիչներով կամ կացիններով։ Կային փոքրիկներ՝ խռիւ մազերով, բայց արդէն վայրենի։ Կիներ, որ կ՚աղաղակէին։ Կային՝ հասարակաց աղջիկներ՝ հէք ու աւրուած դէմքերով ու բոզեր, որոնց աչքերուն մէջ հարուստ արուներուն հանդէպ մեծ ատելութիւն մը կը լայննար։ Անոնք կը պոռային բերաններնին բաց։ Մենք կը զգայինք անոնց աղաղակը կտաւին վրայէն։ Ամբողջ այս ամբոխը ընթացքի մէջ էր։ Կողքը կար լայն ու հանգիստ ճամբայ մը, որ անշուշտ հեռուն պէտք է խրէր ճախճախուտքի մէջ, իսկ քովը՝ նեղ, զառիվեր, վտանգաւոր ու քարքարոտ ուղի մը, որ անշուշտ պէտք է տանէր դէպի վերջնական յաղթանակ։”
― Vasken Chouchanian, Սիրոյ Եւ Արկածի Տղաքը