Aleksandra

“I tak oto mi­lio­ny mi­lio­nów mil dalej w prze­strze­ni ko­smicz­nej słoń­ce wy­strze­li­ło w ga­lak­ty­kę swój skwar­ny po­dmuch, który prze­ci­snął się przez aste­ro­idy, me­te­ory i pla­ne­ty, całą tę nie­bie­ską ru­pie­ciar­nię za­gra­ca­ją­cą układ sło­necz­ny, prze­ciął at­mos­fe­rę ziem­ską, by przez osiem bez­li­to­śnie roz­wle­kłych se­kund bom­bar­do­wać Mar­ti­na i Günthe­ra na dro­dze z kli­ma­ty­zo­wa­ne­go po­jaz­du do lobby kli­ma­ty­zo­wa­ne­go ho­te­lu As­fo­del.”
― Soren Gauger, Imitacja życia

“Odwróciła notorycznie skrzywioną twarz.
– Uważasz, że takiego życia chciałam? – Powiodła ścierką po schorowanym wnętrzu. Naderwane szuflady i uchwyty, drzwiczki na zwichniętych zawiasach, poranione naczynia. Nic prócz złamań, stłuczeń, otarć. Same wysypki, tłuszczaki, nadżerki; sporo opuchlizny. Kuchnia w stylu SOR.”
― Marta Kozłowska, Czas pokaże

“Śmierć to ziemia. Z niej wychodzą pączki życia i próbują umknąć. Kierują się w przestrzeń. Śmierć pozwala na to, gdyż jest bardzo łasa na życie. Zadowala się pilnowaniem swej trzody, a gdy zwierzęta podrosną, połyka je niczym łakocie. Powoli trawi pokarm, który powrócił do jej łona, szczęśliwa i syta jak gruba kotka.”
― Roland Topor, The Tenant

“- Pani Anno - zaprotestował Piechowicz. - Dlaczego pani uważa, że jest chora?
- Bo jeśli jestem chora, to można mnie wyleczyć, prawda?
-Ale zapewniam panią, że nic pani nie dolega. To musi być coś innego. - Lekarz domyślił się wreszcie, że problemy kobiety dotyczą spraw nerwowych. - To może pani mi powie, co widzi w lustrze? - zaproponował.
- Wstyd powiedzieć przyznała zrezygnowana Anna. Tu widać jakąś starą babę. Przecież to nie mogę być ja.
- Ale lustro nie może pokazywać innej osoby - zauważył doktor i zaraz tego pożałował.
Po policzkach Wittenowej pociekły łzy.
- Mnie się dopiero niedawno przypomniało odparła cicho - że wcale nie jestem stara, ja mam dopiero trzydzieści cztery lata. A pan doktor ile by mi dał?
- Trzydzieści cztery-powiedział ostrożnie, odejmując w myślach dwadzieścia lat.
Anna przyjęła werdykt bez przekonania.
- To ja już pójdę - oznajmiła rozczarowana i z porzuconej garderoby zaczęła wygrzebywać bieliznę.
- Jeśli pani się nie podoba własne odbicie, to może warto coś zmienić.
- Już sprawdzałam, wie pan? Inne lustra też pokazują starą babę.”
― Łukasz Staniszewski, Pieśni łaciatych krów