Aleksandra

“Przed spektaklem operowym (I)
…zastąpiono torty Sachera murzynkami, ale jeżeli jesteś ślepy na jedno oko – a, mówiąc między nami, większość tego tłumu jest przynajmniej na tyle ślepa – i tak poprosisz o ciasto, sądząc, że masz do czynienia z prawdziwym wiedeńskim wypiekiem. Takie już są dzisiejsze zwyczaje, zmiana na gorsze następuje powoli i niepostrzeżenie, zupełnie jak wirowanie Ziemi pod twoimi stopami, tak, że możesz głowić się, czy w ogóle nastąpiła, lub nawet uznać ją za postęp. I tylko astronomowie mogą wyjawić ci, czy rzeczy obracają się naprawdę, a jeśli tak, to w którym kierunku.”
― Soren Gauger, Nie to/Nie tamto

“Co wtedy? Wtedy siadam w fotelu albo kładę się na łóżku i staram nie myśleć o niczym szczególnym. Pomysły zawisają nad jałowym krajobrazem niczym promienie światła, czyste i doskonałe. I wtedy zanurzam się, owszem, ale w sobie, coraz głębiej. To trwa nieraz całymi godzinami. Najpierw jakby powolne opadanie w głąb siebie, a później gdy już poczujemy jakiekolwiek dno pod stopami, zaczyna się wędrówka. Droga przez podświadomość jest niewypowiedzianie kręta. Idzie się bez jakichkolwiek wskazówek czy map. Otoczenie nudne, jednobarwne. Naprawdę postapokaliptyczny pejzaż, mówię wam. Niekiedy zasypiam, ale potem nawet o tym nie wiem. Bo między snem a jawą granica jest cieńsza od skóry, zapamiętajcie. Po pewnym czasie odcięta od większości bodźców zewnętrznych wyobraźnia wyostrza się. Z otaczającego mnie „błota” zaczynają formować się nowe kształty, które tylko czekają, aż nadam im nazwy, aż obudzę je do życia światłem mojego spojrzenia. Wtedy to wszystko zaczyna działać, cała ta magia. Słowa dotykają przedmiotów, a ja wreszcie czuję się jak jedyny pan i władca”
― Dawid Kain, Punkt wyjścia

“I tak oto mi­lio­ny mi­lio­nów mil dalej w prze­strze­ni ko­smicz­nej słoń­ce wy­strze­li­ło w ga­lak­ty­kę swój skwar­ny po­dmuch, który prze­ci­snął się przez aste­ro­idy, me­te­ory i pla­ne­ty, całą tę nie­bie­ską ru­pie­ciar­nię za­gra­ca­ją­cą układ sło­necz­ny, prze­ciął at­mos­fe­rę ziem­ską, by przez osiem bez­li­to­śnie roz­wle­kłych se­kund bom­bar­do­wać Mar­ti­na i Günthe­ra na dro­dze z kli­ma­ty­zo­wa­ne­go po­jaz­du do lobby kli­ma­ty­zo­wa­ne­go ho­te­lu As­fo­del.”
― Soren Gauger, Imitacja życia

“- Pani Anno - zaprotestował Piechowicz. - Dlaczego pani uważa, że jest chora?
- Bo jeśli jestem chora, to można mnie wyleczyć, prawda?
-Ale zapewniam panią, że nic pani nie dolega. To musi być coś innego. - Lekarz domyślił się wreszcie, że problemy kobiety dotyczą spraw nerwowych. - To może pani mi powie, co widzi w lustrze? - zaproponował.
- Wstyd powiedzieć przyznała zrezygnowana Anna. Tu widać jakąś starą babę. Przecież to nie mogę być ja.
- Ale lustro nie może pokazywać innej osoby - zauważył doktor i zaraz tego pożałował.
Po policzkach Wittenowej pociekły łzy.
- Mnie się dopiero niedawno przypomniało odparła cicho - że wcale nie jestem stara, ja mam dopiero trzydzieści cztery lata. A pan doktor ile by mi dał?
- Trzydzieści cztery-powiedział ostrożnie, odejmując w myślach dwadzieścia lat.
Anna przyjęła werdykt bez przekonania.
- To ja już pójdę - oznajmiła rozczarowana i z porzuconej garderoby zaczęła wygrzebywać bieliznę.
- Jeśli pani się nie podoba własne odbicie, to może warto coś zmienić.
- Już sprawdzałam, wie pan? Inne lustra też pokazują starą babę.”
― Łukasz Staniszewski, Pieśni łaciatych krów