Aleksandra

“I tak oto mi­lio­ny mi­lio­nów mil dalej w prze­strze­ni ko­smicz­nej słoń­ce wy­strze­li­ło w ga­lak­ty­kę swój skwar­ny po­dmuch, który prze­ci­snął się przez aste­ro­idy, me­te­ory i pla­ne­ty, całą tę nie­bie­ską ru­pie­ciar­nię za­gra­ca­ją­cą układ sło­necz­ny, prze­ciął at­mos­fe­rę ziem­ską, by przez osiem bez­li­to­śnie roz­wle­kłych se­kund bom­bar­do­wać Mar­ti­na i Günthe­ra na dro­dze z kli­ma­ty­zo­wa­ne­go po­jaz­du do lobby kli­ma­ty­zo­wa­ne­go ho­te­lu As­fo­del.”
― Soren Gauger, Imitacja życia

“Czło­wie­cze miny są jak skóry, które zdej­mu­ję, odkąd pa­mię­tam, zwi­jam w kulkę i wchła­niam z myślą o póź­niej­szym wy­ko­rzy­sta­niu.”
― Virginia Feito, Victorian Psycho

“Jednego tata nawet złowił. Mniej więcej pięciokilowego suma z wąsikami i małymi, tajemniczymi oczkami. Wyglądał jak czarne prosię. Z początku tata bardzo się nim cieszył. Ale mimo to wiedział, że to nie jest ten wymarzony sum, a kiedy nam go pokazywał, powiedział:

– Ten jest pumperdentlich.

Tata nie znał dokładnego znaczenia tego słowa, ale uwielbiał go używać. Podobno oznacza na przykład takie sytuacje, gdy piękna kobieta w sukni balowej lub wytwornym kożuchu, której wszyscy przyglądają się z zachwytem, wdepnie w gówno. Sum był, owszem, piękny jak dama w czarnej sukni, lecz niestety niewielki.”
― Ota Pavel, Śmierć pięknych saren

“- Pani Anno - zaprotestował Piechowicz. - Dlaczego pani uważa, że jest chora?
- Bo jeśli jestem chora, to można mnie wyleczyć, prawda?
-Ale zapewniam panią, że nic pani nie dolega. To musi być coś innego. - Lekarz domyślił się wreszcie, że problemy kobiety dotyczą spraw nerwowych. - To może pani mi powie, co widzi w lustrze? - zaproponował.
- Wstyd powiedzieć przyznała zrezygnowana Anna. Tu widać jakąś starą babę. Przecież to nie mogę być ja.
- Ale lustro nie może pokazywać innej osoby - zauważył doktor i zaraz tego pożałował.
Po policzkach Wittenowej pociekły łzy.
- Mnie się dopiero niedawno przypomniało odparła cicho - że wcale nie jestem stara, ja mam dopiero trzydzieści cztery lata. A pan doktor ile by mi dał?
- Trzydzieści cztery-powiedział ostrożnie, odejmując w myślach dwadzieścia lat.
Anna przyjęła werdykt bez przekonania.
- To ja już pójdę - oznajmiła rozczarowana i z porzuconej garderoby zaczęła wygrzebywać bieliznę.
- Jeśli pani się nie podoba własne odbicie, to może warto coś zmienić.
- Już sprawdzałam, wie pan? Inne lustra też pokazują starą babę.”
― Łukasz Staniszewski, Pieśni łaciatych krów