پگاه

“پاییز می‌رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ‌های تـازه مــرا آشنا کند

پاییز می‌رسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچـــه جا کند

او می‌رسد که از پس نه ماه انتظار
راز ِ درخت باغچـــه را برملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه‌هــای تازه بیــارد، خـدا کند

او می‌رسد که باز هم عاشق کند مرا
او قـول داده است بـه قــولش وفا کند

پاییز عاشق است، وَ راهی نمانده است
جــز این کــه روز و شب بنشیند دعا کند

شاید اثر کند، وَ خداوندِ فصل ها
یک فصل را بخاطر او جا به جا کند

تقویـم خواست از تو بگیرد بهـــار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند

خش خش ...، صدای پای خزان است، یک نفر
در را بـــه روی حضــرت پاییــــز وا کند...”
― علیرضا بدیع

“من بودم و
دل بود و
کناری و
فراغی
این عشق کجا بود
!که ناگه به میان جست؟”
― وحشی بافقی, دیوان وحشی بافقی

“تو مسیح منی.”
― عباس معروفی, سمفونی مردگان

“لیلی بودم، ولیک اکنون
مجنون ترم از هزار مجنون”
― Nizami Ganjavi, Layla and Majnun