Fatemeh

“در من
فریادهاي درختی ست
خسته از میوه هاي تکراري”
― گروس عبدالملكیان, سطرها در تاریکی جا عوض می‌کنند

“تو میدانستی، به طرز دقیق و مطمئنی میدانستی کی هستی و چه کار باید بکنی. میگفتی: «تکلیف»ات این است؛ نقشی که از تو خواسته شده این است و برای آن می جنگیدی، خسته می شدی، تحقیر می شدی، فحش می شنیدی، ولی ادامه می دادی و واقعاً اتفاقی می افتاد. چیزی در جایی تغییر می کرد و کاری به سرانجام می رسید. اما من چه کار دارم می کنم؟ چه کار کرده ام؟”
― حبیبه جعفریان, هفت روایت خصوصی از زندگی سید موسی صدر

“و تازه می‌فهمم
که برف خستگی خداست
آن قدر که حس می‌کنی
پاک‌ کنش را برداشته
می‌کشد روی نام من
روی تمام خیابان‌ها
خاطره‌ها
خنجرها”
― گروس عبدالملكیان, رنگ‌های رفته‌ی دنيا

“با لوله‌ی تفنگ چای را هم می‌زند
با لوله‌ی تفنگ جدول را حل می‌کند
با لوله‌ی تفنگ فکرهایش را می‌خارانَد

گاهی هم
روبه‌روی خودش می‌نشیند
و ترکش‌های خاطره را
از مغزش بیرون می‌کشد

در جنگ‌های زیادی جنگیده است
اما حریفِ تنهایی‌اش نمی‌شود

این قرص‌های سفید
کم‌رنگ‌تَرش کرده‌اند
آن‌قدر که سایه‌اش بلند می‌شود،
می‌رود، برایش آب می‌آورد

باید قبول کنیم
که هرگز
هیچ سربازی
زنده از جنگ برنگشته است.”
― گروس عبدالملکیان