اتیه

“من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد...”
― سهراب سپهری

“به گرسنه‌ای که قرص نانتان را از شما بگیرد به چشم دشمنتان نگاه میکنید اما خرخرۀ آن دزدهایی که گرسنگی نکشیده‌اند را نمیگیرید”
― Bertolt Brecht

“عمری که نمانده را به جو ریخته‌ای
دریای غمت را به گلو ریخته‌ای
تنهایی سنگین تو کارش را کرد
ای کوه! چه بی‌صدا فرو ریخته‌ای”
― Reza Mousavi, یک روز دوباره بال و پر می‌گیریم

“شاعر کیست؟ انسانی اندوهگین که غم ژرفش را در قلب نهان می دارد، اما لب هایش چنان حالتی یافته اند که وقتی آه می کشد و ناله بر می آورد، از بین دو لب نغمه ای دلنشین به گوش می رسد.

مردمی که در اطراف او جمع شده اند، می گویند: «باز هم بخوان،» که معنایش آن است که: «باشد که باز دردها روحت را شکنجه دهند، تا ما با نغمه ی ناله هایت به وجد آییم.»”
― Søren Kierkegaard, Either/Or: A Fragment of Life