Discover new books on Goodreads
Meet your next favorite book
“Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη...
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα. Φαντάζομαι εκείνος που θα ξαναβρεί τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.”
― Τετράδιο γυμνασμάτων: 1928-1937
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη...
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα. Φαντάζομαι εκείνος που θα ξαναβρεί τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.”
― Τετράδιο γυμνασμάτων: 1928-1937
“Βεβαιώθηκα πάλι πόσο η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας· τίποτα άλλο. Χρειάζεται μονάχα, για να νιώσεις πως όλα τούτα είναι ευτυχία, μια καρδιά απλή και λιτοδίαιτη.”
― Zorba the Greek
― Zorba the Greek
“Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο
κενό. Ν” ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο
δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα.
Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και
στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει
αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ”αν της μιλάς
ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι αλλού — που
μόνο αυτή τ” ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και
δεν της πήρα τίποτα.”
―
κενό. Ν” ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο
δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα.
Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και
στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει
αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ”αν της μιλάς
ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι αλλού — που
μόνο αυτή τ” ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και
δεν της πήρα τίποτα.”
―
“And yet from what is to what could be you cross a bridge that takes you, no more, no less, from Hell to Paradise. And more bizarre: a Paradise composed of the exact same material as Hell. The only difference is our perception of the material’s arrangement – more easily understood by imagining it applied to ethical and emotional architectures – yet it’s enough to pinpoint the immeasurable difference. If the reality created by people whose half-mast emotions and sensations disallow, now and perhaps forever, the other architecture or, in other words, the revolutionary re-synthesis, then, to my thinking, only the spirit is free and able to take it on.”
― Open Papers - Selected Essays
― Open Papers - Selected Essays
“the pleasure of being touched by great art’.”
― Normal People
― Normal People
Λέσχη του Βιβλίου
— 2018 members
— last activity Oct 24, 2026 11:09PM
Η ελληνική ομάδα για το διάβασμα και το ξαναδιάβασμα. Γνωστή και ως Λέσχη του Βιβλίου.
Nicoleta’s 2025 Year in Books
Take a look at Nicoleta’s Year in Books, including some fun facts about their reading.
More friends…
Favorite Genres
Polls voted on by Nicoleta
Lists liked by Nicoleta



















