Nicoleta

“Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο
κενό. Ν” ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο
δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα.
Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη τότε. Και
στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει
αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ”αν της μιλάς
ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι αλλού — που
μόνο αυτή τ” ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και
δεν της πήρα τίποτα.”
― Μαρία Νεφέλη

“And yet from what is to what could be you cross a bridge that takes you, no more, no less, from Hell to Paradise. And more bizarre: a Paradise composed of the exact same material as Hell. The only difference is our perception of the material’s arrangement – more easily understood by imagining it applied to ethical and emotional architectures – yet it’s enough to pinpoint the immeasurable difference. If the reality created by people whose half-mast emotions and sensations disallow, now and perhaps forever, the other architecture or, in other words, the revolutionary re-synthesis, then, to my thinking, only the spirit is free and able to take it on.”
― Odysseus Elytis, Open Papers - Selected Essays

“Ηδονικές, όλο θλίψη οι ώρες ετούτες της ψιλής βροχής, σα να βρέχεται η ψυχή σου η πεταλούδα και βουλιάζει στο χώμα. Έρχουνται στο νου σου όλες οι πικρές θύμησες, οι στερνιασμένες στην καρδιά σου -χωρισμοί από φίλους, χαμόγελα γυναικών που έσβησαν, ελπίδες που μάδησαν σαν πεταλούδες κι αυτές, και τους απόμεινε μονάχα το σκουλήκι· και το σκουλήκι αυτό σούρνεται τώρα στα φύλλα της καρδιάς σου και τα τρώει.”
― Nikos Kazantzakis, Zorba the Greek

“Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη...
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα. Φαντάζομαι εκείνος που θα ξαναβρεί τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.”
― Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων: 1928-1937