Amiy

“تُنسى كأنك لم تكن

تنسى كمصرع طائر

ككنيسة مهجورة تنسى

كحب عابر

وكوردة في الريح

وكوردة في الثلج

تنسى

انا للطريق

هناك من سبقت خطاه خطاي

من املى رؤاه على رؤاي

هناك من نثر الكلام على سجيته

ليعبر في الحكاية

او يضيء لمن سيأتي بعده

أثرا غنائيا وجرسا

تُنسى كأنك لم تكن

شخصا ولا نصا..وتنسى

امشي على هدي البصيرة

ربما أعطي الحكاية سيرة شخصية

فالمفردات تقودني وأقودها

انا شكلها

وهي التجلي الحر

لكن قيل ما سأقول

يسبقني غد ماض

انا ملك الصدى لا عرش لي الا الهوامش

فالطريق هو الطريقة

ربما نسي الأوائل وصف شيء ما

لاوقظ فيه عاطفة وحسا

تنسى كأنك لم تكن خبرا ولا أثرا وتنسى

انا للطريق

هناك من تمشي خطاه على خطاي

ومن سيسبقني الى رؤياي

من سيقول شعرا في مديح حدائق المنفى امام البيت

حرا من غدي المقصوم

من غيبي ودنياي

حرا من عبادة الأمس

من فردوسي الأرضي

حرا من كناياتي ومن لغتي

فأشهد أنني حر وحي حين..أُنسى”
― محمود درويش

“Happiness [is] only real when shared”
― Jon Krakauer, Into the Wild

“ ...اینکه می گویم مترجم نباید دیده شود وقتی به ترجمه ی ادبی می رسیم ممکن است حکم بی رحمانه ای باشد. شاید تسکین این درد این است که مترجم بداند در کار بسیار مهمی دخالت کرده است. او در تب و تاب و شور آفرینش با مؤلف و نویسنده وارد مشارکت شده است. مثل آهنکاری که در ساختن یک بنای فخیم معماری از او کمک بخواهیم اما بعد از اتمام کار دیگر تیرآهن ها را نمی بینیم. ترجمه به نظر من چنین سهمی از آفرینش می گیرد. یک چیزهایی از آفرینش در او هست... منتها اصل قضیه به نظر من این است که ترجمه آفرینش نیست. ترجمه مشارکت دورادور در اثری ست که قبلاً آفریده شده. اینجاست که بحث فنی آن پیش می آید. یعنی ترجمه یک کار بسیار دقیق فنی در انتقال یک اثر آفریده شده است. این امر دوقطبی بودن یا دولبه بودن کار ترجمه را نشان می دهد... یعنی شما از یک طرف در یک اثر آفرینشی دخالت دارید و از طرف دیگر باید هرچه کمتر دیده شوید. دلداری ای که به مترجم می شود داد این است که در یک کار بزرگ مشارکت دارد و دارد در کار سترگی دخالت می کند. بنابراین هرقدر فروتنی نشان بدهد باز هم از باد آن آفرینش اصلی چیزی به او می رسد.”
― مهدی سحابی

“What is hell? I maintain that it is the suffering of being unable to love.”
― Fyodor Dostoevsky, The Brothers Karamazov