Nacm

“دق که ندانی که چیست گرفتم دق که ندانی تو خانم زیبا
حال تمامَم از آن تو بادا گرچه ندارم خانه در این‌جا خانه در آن‌جا
سَر که ندارم که طشت بیاری که سر دَهَمَت سر
با توام ایرانه خانم زیبا
شانه کنی یا نکنی آن همه مو را فرق سرت باز منم باز کنی یا نکنی باز
آینه بنگر به پشت سر آینه بنگر به زیرزمین با تو منم خانم زیبا
چهره اگر صدهزارسال بماند آن پشت با تو که من پشت پرده‌ام آن‌جا
کاکل از آن سوی قاره‌ها بپرانی یا نپرانی با تو خدایی برهنه‌ام آن‌جا
بی‌تو گدایم ببین گدای کوچه‌ی دنیا
با توام ایرانه خانم زیبا
خاطره‌ای از تو هیچ نیاید خویش بیایی عور بیایی
فکری هیچم کنی هم تو کنارم با توام ای ایرانه خانم زیبا
دق که ندانی که چیست گرفتم دق که ندانی تو خانم زیبا
با توام ایرانه خانم زیبا
جا نگدازی مرا که می‌دوم از خود زیرزمین! آی وطن! زن!”
― رضا براهنی

“کوه از نخستین سنگ آغاز می شود و انسان از نخستین درد”
― احمد شاملو

“می دانی چقدر دوستت دارم؟
می دانی که خوشبختی
آرام آرام
از دل من رفته است؟
...
ذهنم آکنده از چیزی حجیم و نامفهوم است
می دانی چشمانم را گم کرده‌ام؟
نه شادی قابل وصفی دارم
و نه اندوهی
گوش کن
در دنیای روشن و پرنور
آنگاه که گل ها بخواهند باران می بارد

-از شعر «خورشید»”
― علیرضا میراسدالله, خوی وارونه دیوها

“The secret is not to make your music louder, but to make the world quieter.”
― Mitch Albom, The Magic Strings of Frankie Presto