Kin

“ของขวัญล้ำค่าที่เรียกว่า 'ความรู้สึก' กำลังจะกลายเป็นเรื่องของเมื่อวาน ยิ่งผ่านไปเร็ว...ยิ่งดี

ฉะนั้นแล้ว ผมหวังว่าในเร็ววันนี้ทุกๆ ที่จะมีโรงละครผุดขึ้นนับร้อยนับพัน ในแต่ละวันนักแสดงจะดำเนินภาพเหตุการณ์ประจำวันซึ่งเกิดขึ้นกับทุกๆ คนเป็นปกติธรรมดา ความสมหวังหรือโศกนาฏกรรมเล็กน้อยที่สุดของมนุษย์สามัญจะถูกนำมาตีแผ่ได้ดีกว่า สมจริงกว่าความเป็นจริงหลายเท่านัก

นั่นเท่ากับว่าคุณไม่จำเป็นต้องเสียเวลา ไม่ต้องมาคอยรับมือกับความรู้สึกใดๆ ด้วยตัวเองอีก จะมีอะไรวิเศษไปกว่านี้...คุณว่าไหม? ถ้าอยากปลุกอารมณ์ชนิดใดก็เลือกชมได้ง่ายๆ เหมือนเมนูอาหาร; จะสูญเปลืองตัวเองไปกับความรู้สึกต่างๆ ทำไมกัน ในเมื่อไม่เร็วก็ช้า เดี๋ยวพวกมันก็ถูกลืม”
― Auguste de Villiers de l'Isle-Adam, ทารุณนิทาน: สรรนิพนธ์