Ftmh

“هرچه قضاوت آنها درباره من سخت بوده ‌باشد نمی‌دانند که من پیشتر خودم را سخت‌تر قضاوت کرده‌ام”
― صادق هدایت, زنده به‌گور

“درونم جنگلی داشت
به اندازه ی شبهای تنهایی ام گسترده
و چون اندوهم پر تراکم
غروب هنگامی، غافلگیرانه
چشم های زیبای دختری
شراره ای به دورنم افکند
من از آن هنگام
بهشتی هستم که می سوزم و
شده ام سرزمین آتش
پ.ن:
عنوان شعر "نیشتمانی ئاگر" به معنای :سرزمین آتش" می باشد
شیرکو،در سال 1995 این شعر را سروده”
― شیرکو بیکس

“زندگی یک چمدان است که می آوریش
بار و بندیل سبک می کنی و می بریش
خودکشی،مرگ قشنگی که به آن دل بستم
دسته کم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم
گاه و بیگاه پُر از پنجره های خطرم
به سَرم می زند این مرتبه حتما بپرم
گاه و بیگاه شقیقه ست و تفنگی که منم
قرص ماهی که تو باشی و پلنگی که منم
چمدان دست تو و ترس به چشمان من است
این غم انگیزترین حالت غمگین شدن است
قبل رفتن دو سه خط فحش بده،داد بکش
هی تکانم بده،نفرین کن و فریاد بکش
قبل رفتن بگذار از تهِ دل آه شوم
طوری از ریشه بکش ارّه که کوتاه شوم
مثل سیگار،خطرناک ترین دودم باش
شعله آغوش کنم حضرت نمرودم باش
قصه های کهن از چشم تو آغاز شدند
شاعران با لب تو قافیه پرداز شدند
من تو را دیدم و آرام به خاک افتادم
و از آن روز که در بندِ توام آزادم
چایِ داغی که دلم بود به دستت دادم
آنقدر سرد شدم،از دهنت افتادم
بی تو پتیاره ی پاییز مرا می شکند
این شب وسوسه انگیز مرا می شکند
می پرم ،دلهره کافیست خدایا تو ببخش
... خودکشی دست خودم نیست، خدایا تو ببخش”
― علیرضا آذر

“انسان همیشه از چیزهای جدید هراس دارد، چون برایش ناشناخته است. حال مرگ که نهایت ناشناختگیست، نهایت ترس را در وجود آدم میپروراند”
― Nima Kohandani, رقص آتش