Strich

“خطاط امروز، خط نویس است. خوش نویس نیست. خوش نویس دیروز مجذوب و اهل حال بود. فانی و درویش بود. از خود گذشته بود. زمانه ی ما درویش ندارد. فانی که هیچ. خوش نویس دیروز از یار و خویش و رفیق میبرید. و گوشه ی انزوا نشیمن میکرد. و چون آشنای دل بود، میدانست که صفای خط از صفای دل است. پس با نفس بد جدل میکرد. خط نویس امروز طاقت محنت ندارد. با خوش نویس دیروز شق به مشق بود. و این شوق آنقدر بود که شبهای تابستان از اول شب تا صباح در مهتاب نشسته مشق جلی میکرد. خط نویس این روزگار را ریاضت برازنده نیست.”
― Sohrab Sepehri, اطاق آبی

“من بیش از هر چیزی، از بلاهت رنج میبردم. و با آنکه میدانستم هوش موهبتی است شیطانی همیشه این مردمان هوشمند بودند که مرا مسحور خود میکردند.”
― رضا قاسمی, همنوایی شبانه ارکستر چوبها

“هربار که دچار نوامیدی مطلق میشدم این آینه بود که نجاتم میداد. کافی بود در زنده بودن خودم شک کنم. آنوقت میرفتم جلوی آینه و به خودم میگفتم: "میبینی؟تصویرت را نشان نمیدهد. پس هنوز به شی بیجان تبدیل نشده ای!”
― رضا قاسمی, همنوایی شبانه ارکستر چوبها

“به او غبطه میخوردم. من نگران قضاوت دیگران بودم و او خودش را از بند قضاوت آزاد کرده بود. من با تصویری زندگی میکردم که میخواستم دیگران از من ببینند و او بی تضویر زندگی میکرد.”
― رضا قاسمی, همنوایی شبانه ارکستر چوبها