Maria Lianou

“Εκείνη τη βραδιά άρχισα, μυστικά, να γράφω την Ανατομία του κενού. Μυθιστόρημα έρωτα, δήλωση αποχαιρετισμού, επιστολή ρήξης, άσκηση μοναξιάς: ήταν όλα αυτά συγχρόνως. [...] Αγαπούσα να την αγαπώ, αγαπούσα ν' αγαπώ, amare amabam, μ' αγαπούσα αγαπώντας την, και την αγαπούσα κοιτάζοντάς με να την αγαπώ. Ιλιγγιώδης εγκιβωτισμός μιας ύπαρξης που ξαφνικά συρρικνώνεται σε μία μόνο από τις διαστάσεις της. Δεν ήταν φτώχεμα αλλά συμπύκνωση του είναι μου, ταγμένου ολόκληρου σ'ένα και μόνο πράγμα. Αν με είχαν ρωτήσει εκείνη την εποχή τι έκανα στη ζωή μου, θα είχα απαντήσει με περήφανη και τραγική απλότητα: Είμαι αποκλειστικά και μόνο ερωτευμένος.”
― Mohamed Mbougar Sarr, La plus secrète mémoire des hommes

“Κατέστειλε το πάθος, επραΰνθη, κατενύγη, έκλαυσε κι εφάνη ήρως εις τον έρωτά του - έρωτα χριστιανικόν, αγνόν, ανοχής και φιλανθρωπίας.”
― Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Έρως - Ήρως

“Here’s the funny thing about literary criticism: it hates its own times, only realizing their worth twenty years later. And then, twenty years after that, it wildly sentimentalizes them, out of nostalgia for a collective youth. Condemned cliques become halcyon “movements” annoying young men, august geniuses.”
― Zadie Smith, Changing My Mind: Occasional Essays

“Και μόλις άνοιξα τα μάτια μ’ έπιασε η απελπισία. Είχα το αίσθημα πως τα τελευταία χρόνια της ζωής μου ήμουν ένας υπνοβάτης που έχτιζε σπίτια μέσα στο όνειρο. Πρέπει να ξαναρχίσει κανείς πάλι από την αρχή, ολοένα από την αρχή. Η εικόνα του μέρμηγκα που κουβαλά, με άπειρες προσπάθειες, ένα δυσανάλογα μεγάλο φορτίο με κυνηγά από το Κάιρο.”
― George Seferis, Μέρες Δ΄