Maria Lianou

“Άπλωσα τα μπράτσα μου, την αγκάλιασα, γύρεψα τα χείλια της, και τότε νιώσαμε πως ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Ένιωθα σαν το φρούτο που γούρμασε. Ήθελα να παίζουν όργανα και να χορέψω, να πω λόγια που άλλοτες δεν περνούσαν απ' το λογισμό μου. Όμορφη που είναι η νιότη σαν έχεις αγάπη!”
― Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα χώματα

“Κάπου στις Άνδεις πιστεύουν ακόμα και σήμερα πως το μέλλον είναι πίσω σου. Έρχεται ξαφνικά και απρόσμενα πίσβ από την πλάτη σου, ενώ το παρελθόν βρίσκεται συνεχώς μπροστά στα μάτια σου, έχει ήδη συμβεί. Όταν μιλούν για το παρελθόν, οι άνθρωποι της φυλής Αϋμάρα δείχνουν με το χέρι μπροστά τους. Περπατάς προς τα εμπρός με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν και στρέφεσαι προς τα πίσω προς το μέλλον. Ποια θα ήταν η παραβολή για τη γυναίκα του Λοτ σε αυτή την περίπτωση;

Προχωράμε προς τα εμπρός και μπαίνουμε στα ατελείωτα Ηλύσια Πεδία του παρελθόντος.

Προχωρώ μπροστά και μεταμορφώνομαι σε παρελθόν.”
― georgi gospodinov

“Εκείνη τη βραδιά άρχισα, μυστικά, να γράφω την Ανατομία του κενού. Μυθιστόρημα έρωτα, δήλωση αποχαιρετισμού, επιστολή ρήξης, άσκηση μοναξιάς: ήταν όλα αυτά συγχρόνως. [...] Αγαπούσα να την αγαπώ, αγαπούσα ν' αγαπώ, amare amabam, μ' αγαπούσα αγαπώντας την, και την αγαπούσα κοιτάζοντάς με να την αγαπώ. Ιλιγγιώδης εγκιβωτισμός μιας ύπαρξης που ξαφνικά συρρικνώνεται σε μία μόνο από τις διαστάσεις της. Δεν ήταν φτώχεμα αλλά συμπύκνωση του είναι μου, ταγμένου ολόκληρου σ'ένα και μόνο πράγμα. Αν με είχαν ρωτήσει εκείνη την εποχή τι έκανα στη ζωή μου, θα είχα απαντήσει με περήφανη και τραγική απλότητα: Είμαι αποκλειστικά και μόνο ερωτευμένος.”
― Mohamed Mbougar Sarr, La plus secrète mémoire des hommes

“Και μόλις άνοιξα τα μάτια μ’ έπιασε η απελπισία. Είχα το αίσθημα πως τα τελευταία χρόνια της ζωής μου ήμουν ένας υπνοβάτης που έχτιζε σπίτια μέσα στο όνειρο. Πρέπει να ξαναρχίσει κανείς πάλι από την αρχή, ολοένα από την αρχή. Η εικόνα του μέρμηγκα που κουβαλά, με άπειρες προσπάθειες, ένα δυσανάλογα μεγάλο φορτίο με κυνηγά από το Κάιρο.”
― George Seferis, Μέρες Δ΄