Anna

“Czy można śnić pisząc - lub raczej pisać śniąc? Można. Trzeba. Kto pisze nie śniąc, daremnie się trudzi: nikt go więcej niż raz nie przeczyta. I słusznie. Bo i po cóż się czyta? Oto, by zbawienie osiągnąć przez pismo, znaleźć drogę ku oświeceniu. Któż jednak kiedykolwiek znalazł zbawienie lub oświecenie poza snem?”
― Teodor Parnicki, Słowo i ciało: Powieść z lat 201-203

“są [Polacy] katolikami połowicznie tylko, gdyż do granicy tylko tej, jaka od polonizmu, czyli ich religii drugiej (jakkolwiek nie [zdają] sobie sprawy, że wyznawcami dwóch religii są) oddziela katolicyzm.”
― Teodor Parnicki, Ostatnia powieść

“wydaje się wręcz świętokradztwem frywolne zacieranie granic między sprawami wiary a polityką”
― Teodor Parnicki, Ostatnia powieść

“For it seemed to me, and I think to him, that it was from that sexual tension between us, admitted now and understood but not assuaged, that the great and sudden assurance of friendship between us rose: a friendship so much needed by us both in our exile, and already so well proved in the days and nights of our better journey, that it might as well be called, now as later, love. But it was from the difference between us, not from the affinities and likenesses, but from the difference, that that love came: and it was itself the bridge, the only bridge, across what divided us. For us to meet sexually would be for us to meet once more as aliens. We had touched, in the only way we could touch. We left it at that. I do not know if we were right.”
― Ursula K. Le Guin, The Left Hand of Darkness