Bulut Aslan

“çocukluğumda yalıkavak'ta ve birçok ege köyünde çetimek yoğması için bir geniş, düz taş; üzerinde de silindire benzer ağır, bir kişinin yerinden kaldıramayacağı büyükçe bir taş bulunurdu. ancak her iki kişi kovasına, sepetine, heybesine çetimek (çitlenbik, yabani antep fıstığı, menengiç meyvesi) ve onun iki üç katı da kuru bardacık doldurur digerdi çetimek yoğması yapmaya.

önce çitlenbik taşa yayılır, bir kişi onları demir yaslaç ile geri itip çeker mütemadiyen. çıtırtılar arasında ve çok güzel bir koku çıkartarak kırılır, ezilir yağlı taneler sert kabuklarına rağmen. sonra iyi ezildiklerinde kuru incirler de atılır ve başta zor da olsa birlikte ezilmeye devam edilir çukulatamız. en sonunda bir saatlik bir uğraşla simsiyah, yağı, şekeri, tadı ve cazibesiyle çetimek yoğması dediğimiz harika çukulata ortaya çıkar ikram edilmek, yenmek, saklanmak üzere. ilk çukulatayı tattığımda hiç beğenmemişim, çetimek yuğmasının kötü bir taklidi gibi gelmişti bana.”
― Victor Ananias, Yaşam Dönüşümdür