Golnaz

“طفلی به نام شادی، دیریست گم شده ست/ با چشم های روشن براق/ با گیسویی بلند به بالای آرزو/ هر کس ازو نشانی دارد ما را کند خبر/ این هم نشان ما :/ یک سو خلیج فارس / سوی دگر خزر”
― محمد رضا شفیعی کدکنی

“به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
- دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
- همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم.
به کجا چنین شتابان؟
- به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها، به باران
برسان سلام ما را”
― محمدرضا شفیعی کدکنی, در کوچه‌باغهای نشابور

“هـیـچ مـلـتـی نـمـی‌تـوانـد تـنـهـا بـه خـاطـر گـذشـتـه خـود زنـدگـی کـنـد و بـدون گـذشـتـه خـود نـیـز نـمـی‌تـوانـد پـایـدار بـمـانـد. مـلـتـی کـه بـه گـذشـتـه خـود وابـسـتـه و دلـبـسـتـه نـبـاشـد، الـزامـاً از صـحـنـه روزگـار نـاپـدیـد خـواهـد شـد.”
― Mohammed Reza Pahlavi, Answer to History