Martina

“Никогаш не верував дека ќе се чувствувам на овој начин во нечие отсуство. Како да недостигаше дел од мене, дел од мојата душа.”
― Моника Трајковска, На работ од времето

“Го пуштив тушот најсилно што може и ја потопив целата глава под студениот млаз вода. Морници лазеа по мојот 'рбет. Но не се тргнав. Се надевав дека студената вода ќе го измие чивството на вина што ме обземаше. Чувството на вина, кое не ми дозволуваше да дишам, ниту пак да живеам. Но не успеваше. Тоа со секоја капка стануваше сè посилно, со секој земен здив сè подлабоко ми навлегуваше во душата. Во тоа што остана од неа. А немаше многу. Немав сила да почнам од почеток и да се борам против овој суров свет.”
― Моника Трајковска, На работ од времето

“Никогаш порано не сум се возела во автомобил, но ми изгледаше неверојатно. Да можеш да се движиш низ просторот без никаков напор и целото твое внимание да биде насочено кон впивање на околината. Прекрасно чувство.”
― Моника Трајковска, На работ од времето

“Светлината од сонцето, која се пробиваше низ невидливите честички воздух, танцуваше на нивните среќни лица, правејќи да изгледаат многу помладо. Сончевите зраци ги бришеа годините од нивната кожа и ја нагласуваа љубовта што ја чувствуваат еден кон друг. Кога тие беа во близина, се чувствуваше необична енергија, еден вид спокој и добросостојба.”
― Моника Трајковска, На работ од времето