ABM1366

“چرا جرأت می کنی بگویی: از چشمانش معلوم است که آدم خوبی نیست؛ از حرف زدنش پیداست که آدم بی پدر و مادری ست؛ از راه رفتنش پیداست که لات بی سر و پایی است؟
چرا کالبد انسانی، جسم، می تواند دستاویزی برای قضاوت باشد؟
و چرا، حتی نام می تواند در تو آن حسی را ایجاد کند که احتمال نادرست بودنش وجود دارد؟
از چه می ترسی؟
از این که مردی به دلیل چشمانی با رگ های سرخ، دست های آلوده یی داشته باشد؟
آیا تو باورِ گذشته ها نیستی؟
"به کوتاه قدان اعتماد مکن که رذالتی پنهان دارند، و به بلندقدان؛ چرا که احمقند، و به زنانی با چشمان روشن؛ زیراکه بیم منحرف شدنشان وجود دارد، و به آنها که کم حرف می زنند؛ زیرا موذی و آب زیرکاهند، و به آنها که پُر می گویند؛ چرا که رازداری نمی دانند..."
ویران باید کرد.
چه بسا معیارها را، که فرو باید ریخت.
چه بسا مثل ها را، که فراموش باید کرد.
چه بسا سخنان بزرگان را، که دور باید ریخت.
چه بسا منطق ها را، که جواب باید گفت.
و چه بسا بهانه ها و قوانین را، که دگرگون باید کرد...”
― نادر ابراهیمی, انسان، جنایت و احتمال