Status Updates From حفره‌ها

دره‌ها گلوله خورده‌اند
جنگل گلوله خورده است
خون همین حالا دارد
در انارها جمع میشود

من اما
بر تپه‌ای نشسته‌ام
بهمن کوچک دود میکنم.

یعنی تنهایم
یعنی نام هیچکس در دهانم نیست
و اندوه را مثل عینک دودی
بر چشم گذاشته‌ام

می‌خواستم بمانم،
رفتم.
می‌خوستم بروم،
ماندم.
نه رفتن مهم بود و
نه ماندن...
مهم
من بودم
که نبودم.

دکتر سرش را تکان می دهد
پرستار سرش را تکان می دهد
دکتر عرقش را پاک میکند
و رشته کو های سبز
بر صفحه ی مانیتور
کویر می شوند .

می‌تَرسانَدَم قطار،
وقتی که راه می‌افتد
و این همه آدم را
از آن همه جدا می‌کند
حالا نوبت باد است
بیاید،
چند دستمال خیس مچاله
یک کلاه جامانده در ایستگاه را
بردارد ببرد...

متاسفانه خیلی ارتباط برقرار نمی‌کنم...