Status Updates From اولین برف و داستان‌های دیگر

داستان اون پسری که بابا نداره و دنبال بابا می‌گرده رو دوست داشتم.

فکر میکنم یه نویسنده ی مورد علاقه ی دیگه م رو پیدا کردم :))

و یادآوری خاطره‌ها شروع شد. «مامان» را در جوانی می‌دید، با پیرهن‌هایی که به تنش کهنه شده بود، آنها را مدتی چنان طولانی پوشیده بود که انگار از بدنش جدانشدنی بودند؛ او را در هزار موقعهیتی می‌دید که فلراموش کرده بود: با قیافه‌هایی که دیگر به یاد نمی‌آورد، با حرکاتش، لحن صدایش، عادت‌هایش، وسواس‌هایش، خشم گرفتن‌هایش، چین‌های صورتش، جنبش انگشت‌های لاغرش، همه حرکات و رفتارهای آشنایش که از آن پس دیگر نداشت.

همه آن وقت‌ها به پایان رسیده بود؛ دیگر هیچ‌کس نمی‌توانست با او از چیزهای قدیمی، از آدم‌هایی که در گذشته شناخته بود، از زادگاهش، از خودش، از زندگی خصوصی گذشته‌اش حرف بزند؛ بخشی از وجودش بود که دیگر وجود نداشت؛ مانده بود بخش دیگرش که باید می‌مرد.

سیمون بعضی دقیقه‌ها احساس سعادت می‌کرد، حس صفایی که بعد از گریه به آدمی دست می‌دهد، و بسیار دلش می‌خواست همان‌جا روی سبزه در آفتاب بخوابد.